Labels

က်ေနာ္ ေက်ာင္းဆရာ (၅)


ဒီကမာၻေလာကမွာ လူရယ္လုိ ျဖစ္လာရင္ လူတုိင္းမွာ လြတ္လပ္ပုိင္ခြင့္ တနည္းအားျဖင့္ ေရႊးခ်ယ္ပုိင္ခြင့္ေတြ ရွိေနတတ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲ့ဒီေရႊးခ်ယ္ပုိင္ခြင့္ေတြကုိ စည္းကမ္းမဲ့စြာ၊ တနည္းအားျဖင့္ တရားမွ်တစြာ မယူတတ္၊ မက်င့္ၾကံတတ္ရင္ေကာ အဲ့ဒီလူကုိ ဘာေျပာမလဲ။ ဒီလူရဲ႕ ေရြးခ်ယ္ပုိင္ခြင့္ဆုိတာကုိေကာ လူတုိင္းလက္ခံပါ့မလား။ ဒါဟာလဲ လူေလာက၊ လူေဘာင္အတြင္းမွာ ေနထိုင္ေနတဲ့ က်ေနာ္တုိ႕ေတြအားလုံး ေသခ်ာခ်င့္ခ်ိန္ ဆုံးျဖတ္သင့္တဲ့ အရာေလးေတြထဲက အေျခခံက်တဲ့ ေဆြးေႏြးသင့္တဲ့ အရာေလးတခုပဲလုိ႕ က်ေနာ္ကေတာ့ ယူဆပါတယ္။ ဥပမာ တရားမွ်မူမရွိတဲ့ ေခါင္းေဆာင္တေယာက္ရဲ႕ ျပဳမူပုံကုိ ေအာက္ေျခက လက္ေအာက္ငယ္သားေတြကေကာ မ်က္စိစုံမွိတ္လုိက္ျပီး လက္ခံၾကရမွာလား။ ေခါင္းေဆာင္သည္လဲ သူ႕ရဲ႕ေရြးခ်ယ္ပုိင္ခြင့္ကုိ သူလုပ္ျခင္းသာျဖစ္ေပမည္။ ေအာက္ေျခကလူေတြသည္လဲ သူတုိ႕ေရြးခ်ယ္ပုိင္ခြင့္ကုိ သူတုိ႕လုပ္ေပမည္။ ေသခ်ာသည္ကား ဤသုိ႕ေသာ ေခါင္းေဆာင္မ်ိဳးကုိ ေအာက္ေျခကလူအမ်ားစုက လက္ခံႏုိင္မည္မဟုတ္ေပ.....

ေ၀ဖန္သည္ဆုိသည္မွာ ေ၀ဖန္တတ္ (အၾကံေပးတတ္)လွ်င္ အေကာင္းဖက္ကၾကည့္မည္ဆုိလွ်င္ ပုိမိုေကာင္းမြန္ျခင္းကုိ ေရာက္ႏုိင္သလုိ အဆုိးဖက္ကၾကည့္လွ်င္လဲ အခန္႕မသင့္လွ်င္ မလုိလားအပ္တဲ့ လူတဦးတေယာက္၏ ဘ၀၊ ဂုဏ္သိကၡာကုိ ထိခုိက္နစ္နာေစခ်င္ေတြ ျဖစ္ေပၚတတ္ပါတယ္။ ဒီအတြက္ က်ေနာ္တုိ႕တေတြ ေ၀ဖန္ျခင္းကုိ ေသခ်ာကြ်မ္းက်င္တတ္ဖုိ႕ေတာ့ လုိပါဦးမည္။ အခုတေလာ ဘေလာ့ေလာကေပၚမွာ အေျခခံ ဂယက္ရုိက္ခ်က္ေတြ တခုျပီးတခု ျဖစ္ေပၚေနျပန္သည္။

၁) မေရာက္လာ မေသခ်ာေသးေသာ အနာဂတ္ ၂၀၁၂ ကုိၾကိဳတင္မွန္းဆ၍ အားသန္ရာေတြ ဆြဲေတြးေနၾကျခင္းပင္။ တကယ္ေတာ့ ၂၀၁၂ ဆုိတာ က်ေနာ္တုိ႕နဲ႕ အေ၀းၾကီးလုိပါေသးတယ္။ ႏွစ္အားျဖင့္ ၾကည့္မည္ဆုိလွ်င္ ၃ ႏွစ္၊ လအားျဖင့္ ၾကည့္မိဆုိလွ်င္ လေပါင္း ၃၀ ေလာက္ က်န္ေနေသးသည္။ ထုိ႕အတြက္ ဤအခ်ိန္အေတာအတြင္း က်ေနာ္တုိ႕ေတြ ဘာျဖစ္ဦးမည္၊ ဘာေတြျဖစ္လာမည္ဆုိသည္မွာ အတပ္မေျပာႏုိင္။ ယုတ္စြအဆုံး က်ေနာ္ပင္သည္ မနက္ျဖန္ ဘာျဖစ္လာမည္ကုိ ၾကိဳတင္ေတြးေတာမရႏုိင္ေပ။ ဒါေပမဲ့ ဒီ Tag ပုိစ့္ေလးေၾကာင့္ လူတုိင္းေကာင္းတာတခုေတာ့ ရလုိက္ေပမည္။ လူတုိင္းေသျခင္းတရားကုိ ေၾကာက္တတ္သလုိ မေသခင္ဘာလုပ္သင့္သည္ဆုိျခင္းကုိ အနဲနွင့္အမ်ား ခံစားတတ္လုိက္ရေပသည္။

၂) ဘေလာ့ေပၚတြင္ အရည္မရ၊ အဖတ္မရ စာေပမ်ားစြာရွိသည္။ ဟာသေတြ ရွိသည္။ ရသေတြရွိသည္။ ေမာ္ဒန္စာေပေတြရိွသည္။ ထုိအတြက္ ဘေလာ့ ေလာကသည္ အက်ိဳးရွိတဲ့စာေပေတြ နဲ႕ အက်ိဳးမဲ့ေသာစာေပေတြ မ်ားစြာရွိေနေပလိမ့္မည္။ ထုိအတြက္ က်ေနာ္တုိ႕သည္ ကုိယ္လုိအပ္ခ်က္မ်ားကုိ ကုိယ္တုိင္ရွာေဖြတတ္ရေပမည္။ ဘယ္အရာကေတာ့ျဖင့္ ေကာင္း၏ ဘယ္အရာကေတာ့ျဖင့္မေကာင္း၏ဟု လုိက္ျပီးေ၀ဖန္ပုိင္းျခားစရာမလုိအပ္ေပ။ ဤသည္ကား သာမာန္လူတေယာက္၏ အေတြးပဲျဖစ္ေပမည္။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္တုိ႕ ဘေလာ့ေလာကတြင္ မေကာင္းသည္မ်ား မ်ားသထက္မ်ားလာခဲ့ရင္ေကာ သာမာန္ျပည္သူေတြအတြက္ ဘေလာ့ဆုိသည္မွာ မေကာင္းေသာအရာ စက္ဆုပ္ရႊံ႕ရွာဖြယ္ေသာအရာ အျဖစ္သုိ႕ ဦးတည္လာေပမည္။ တကယ့္ကုိ ျမန္မာဘေလာ့ဂါဆုိတဲ့ အသုိင္းအ၀ုိင္းေလးအတြက္ စုိးရိမ္မိပါသည္.....

၃) ဘေလာ့ဆုိေသာ စကားလုံး အသုံးအႏႈန္းကုိ ေခၚေ၀ၚျခင္းအနက္အဓိပၸါယ္ ဖြင့္ဆုိခ်က္ ျဖစ္ေပသည္။ ဘေလာ့ဆုိသည္မွာ မူရင္းစကား Weblog မွလာပါသည္တဲ့။ Weblog= ပင့္ကူအိမ္မွတ္တမ္း ျဖစ္ပါသည္တဲ့။ ဒီအတြက္ ဘေလာ့ဆုိသည္ကုိ ဘေလာ့= ကူမွတ္တမ္း ဟုေခၚဆုိသင့္ပါ၏သေလာ

တကယ္၍မ်ား သင္သည္ က်ေနာ္ေက်ာင္းဆရာေရးသားေသာ ယခုစာသားမ်ားအားလုံးကုိ ေသခ်ာဖတ္သြားသည္ဆုိလွ်င္ သင္၏ စိတ္ခံစားခ်က္ကုိ က်ေနာ္သိခ်င္လွေပသည္။ သုိ႕တည္းမဟုတ္ သာမန္လွ်ံကာဖတ္ျပီ
းသြားသည္ဆုိပါက......

မွတ္ခ်က္... လြတ္လပ္စြာ ျငင္းဆုိႏုိင္ခြင့္၊ ေျပာဆုိႏုိင္ခြင့္ ရွိပါသည္။ ဒါသည္လဲ လူသားတုိင္းရသင့္ေသာ အခြင့္အေရးတခုပင္ ျဖစ္ေပသည္။




ေလးစားလ်က္ ေတာင္ေပၚသား

က်ေနာ္ ေက်ာင္းဆရာ (၅)


ဒီကမာၻေလာကမွာ လူရယ္လုိ ျဖစ္လာရင္ လူတုိင္းမွာ လြတ္လပ္ပုိင္ခြင့္ တနည္းအားျဖင့္ ေရႊးခ်ယ္ပုိင္ခြင့္ေတြ ရွိေနတတ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲ့ဒီေရႊးခ်ယ္ပုိင္ခြင့္ေတြကုိ စည္းကမ္းမဲ့စြာ၊ တနည္းအားျဖင့္ တရားမွ်တစြာ မယူတတ္၊ မက်င့္ၾကံတတ္ရင္ေကာ အဲ့ဒီလူကုိ ဘာေျပာမလဲ။ ဒီလူရဲ႕ ေရြးခ်ယ္ပုိင္ခြင့္ဆုိတာကုိေကာ လူတုိင္းလက္ခံပါ့မလား။ ဒါဟာလဲ လူေလာက၊ လူေဘာင္အတြင္းမွာ ေနထိုင္ေနတဲ့ က်ေနာ္တုိ႕ေတြအားလုံး ေသခ်ာခ်င့္ခ်ိန္ ဆုံးျဖတ္သင့္တဲ့ အရာေလးေတြထဲက အေျခခံက်တဲ့ ေဆြးေႏြးသင့္တဲ့ အရာေလးတခုပဲလုိ႕ က်ေနာ္ကေတာ့ ယူဆပါတယ္။ ဥပမာ တရားမွ်မူမရွိတဲ့ ေခါင္းေဆာင္တေယာက္ရဲ႕ ျပဳမူပုံကုိ ေအာက္ေျခက လက္ေအာက္ငယ္သားေတြကေကာ မ်က္စိစုံမွိတ္လုိက္ျပီး လက္ခံၾကရမွာလား။ ေခါင္းေဆာင္သည္လဲ သူ႕ရဲ႕ေရြးခ်ယ္ပုိင္ခြင့္ကုိ သူလုပ္ျခင္းသာျဖစ္ေပမည္။ ေအာက္ေျခကလူေတြသည္လဲ သူတုိ႕ေရြးခ်ယ္ပုိင္ခြင့္ကုိ သူတုိ႕လုပ္ေပမည္။ ေသခ်ာသည္ကား ဤသုိ႕ေသာ ေခါင္းေဆာင္မ်ိဳးကုိ ေအာက္ေျခကလူအမ်ားစုက လက္ခံႏုိင္မည္မဟုတ္ေပ.....

ေ၀ဖန္သည္ဆုိသည္မွာ ေ၀ဖန္တတ္ (အၾကံေပးတတ္)လွ်င္ အေကာင္းဖက္ကၾကည့္မည္ဆုိလွ်င္ ပုိမိုေကာင္းမြန္ျခင္းကုိ ေရာက္ႏုိင္သလုိ အဆုိးဖက္ကၾကည့္လွ်င္လဲ အခန္႕မသင့္လွ်င္ မလုိလားအပ္တဲ့ လူတဦးတေယာက္၏ ဘ၀၊ ဂုဏ္သိကၡာကုိ ထိခုိက္နစ္နာေစခ်င္ေတြ ျဖစ္ေပၚတတ္ပါတယ္။ ဒီအတြက္ က်ေနာ္တုိ႕တေတြ ေ၀ဖန္ျခင္းကုိ ေသခ်ာကြ်မ္းက်င္တတ္ဖုိ႕ေတာ့ လုိပါဦးမည္။ အခုတေလာ ဘေလာ့ေလာကေပၚမွာ အေျခခံ ဂယက္ရုိက္ခ်က္ေတြ တခုျပီးတခု ျဖစ္ေပၚေနျပန္သည္။

၁) မေရာက္လာ မေသခ်ာေသးေသာ အနာဂတ္ ၂၀၁၂ ကုိၾကိဳတင္မွန္းဆ၍ အားသန္ရာေတြ ဆြဲေတြးေနၾကျခင္းပင္။ တကယ္ေတာ့ ၂၀၁၂ ဆုိတာ က်ေနာ္တုိ႕နဲ႕ အေ၀းၾကီးလုိပါေသးတယ္။ ႏွစ္အားျဖင့္ ၾကည့္မည္ဆုိလွ်င္ ၃ ႏွစ္၊ လအားျဖင့္ ၾကည့္မိဆုိလွ်င္ လေပါင္း ၃၀ ေလာက္ က်န္ေနေသးသည္။ ထုိ႕အတြက္ ဤအခ်ိန္အေတာအတြင္း က်ေနာ္တုိ႕ေတြ ဘာျဖစ္ဦးမည္၊ ဘာေတြျဖစ္လာမည္ဆုိသည္မွာ အတပ္မေျပာႏုိင္။ ယုတ္စြအဆုံး က်ေနာ္ပင္သည္ မနက္ျဖန္ ဘာျဖစ္လာမည္ကုိ ၾကိဳတင္ေတြးေတာမရႏုိင္ေပ။ ဒါေပမဲ့ ဒီ Tag ပုိစ့္ေလးေၾကာင့္ လူတုိင္းေကာင္းတာတခုေတာ့ ရလုိက္ေပမည္။ လူတုိင္းေသျခင္းတရားကုိ ေၾကာက္တတ္သလုိ မေသခင္ဘာလုပ္သင့္သည္ဆုိျခင္းကုိ အနဲနွင့္အမ်ား ခံစားတတ္လုိက္ရေပသည္။

၂) ဘေလာ့ေပၚတြင္ အရည္မရ၊ အဖတ္မရ စာေပမ်ားစြာရွိသည္။ ဟာသေတြ ရွိသည္။ ရသေတြရွိသည္။ ေမာ္ဒန္စာေပေတြရိွသည္။ ထုိအတြက္ ဘေလာ့ ေလာကသည္ အက်ိဳးရွိတဲ့စာေပေတြ နဲ႕ အက်ိဳးမဲ့ေသာစာေပေတြ မ်ားစြာရွိေနေပလိမ့္မည္။ ထုိအတြက္ က်ေနာ္တုိ႕သည္ ကုိယ္လုိအပ္ခ်က္မ်ားကုိ ကုိယ္တုိင္ရွာေဖြတတ္ရေပမည္။ ဘယ္အရာကေတာ့ျဖင့္ ေကာင္း၏ ဘယ္အရာကေတာ့ျဖင့္မေကာင္း၏ဟု လုိက္ျပီးေ၀ဖန္ပုိင္းျခားစရာမလုိအပ္ေပ။ ဤသည္ကား သာမာန္လူတေယာက္၏ အေတြးပဲျဖစ္ေပမည္။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္တုိ႕ ဘေလာ့ေလာကတြင္ မေကာင္းသည္မ်ား မ်ားသထက္မ်ားလာခဲ့ရင္ေကာ သာမာန္ျပည္သူေတြအတြက္ ဘေလာ့ဆုိသည္မွာ မေကာင္းေသာအရာ စက္ဆုပ္ရႊံ႕ရွာဖြယ္ေသာအရာ အျဖစ္သုိ႕ ဦးတည္လာေပမည္။ တကယ့္ကုိ ျမန္မာဘေလာ့ဂါဆုိတဲ့ အသုိင္းအ၀ုိင္းေလးအတြက္ စုိးရိမ္မိပါသည္.....

၃) ဘေလာ့ဆုိေသာ စကားလုံး အသုံးအႏႈန္းကုိ ေခၚေ၀ၚျခင္းအနက္အဓိပၸါယ္ ဖြင့္ဆုိခ်က္ ျဖစ္ေပသည္။ ဘေလာ့ဆုိသည္မွာ မူရင္းစကား Weblog မွလာပါသည္တဲ့။ Weblog= ပင့္ကူအိမ္မွတ္တမ္း ျဖစ္ပါသည္တဲ့။ ဒီအတြက္ ဘေလာ့ဆုိသည္ကုိ ဘေလာ့= ကူမွတ္တမ္း ဟုေခၚဆုိသင့္ပါ၏သေလာ

တကယ္၍မ်ား သင္သည္ က်ေနာ္ေက်ာင္းဆရာေရးသားေသာ ယခုစာသားမ်ားအားလုံးကုိ ေသခ်ာဖတ္သြားသည္ဆုိလွ်င္ သင္၏ စိတ္ခံစားခ်က္ကုိ က်ေနာ္သိခ်င္လွေပသည္။ သုိ႕တည္းမဟုတ္ သာမန္လွ်ံကာဖတ္ျပီးသြားသည္ဆုိပါက......

မွတ္ခ်က္... လြတ္လပ္စြာ ျငင္းဆုိႏုိင္ခြင့္၊ ေျပာဆုိႏုိင္ခြင့္ ရွိပါသည္။ ဒါသည္လဲ လူသားတုိင္းရသင့္ေသာ အခြင့္အေရးတခုပင္ ျဖစ္ေပသည္။




ေလးစားလ်က္ ေတာင္ေပၚသား

ဆရာ နီကုိရဲ (ခ) ကုိရဲ၀င္း သုိ႕ အမွတ္တရ


ျမန္မာျပည္ စာနယ္ဇင္း ေလာကမွာ က်င္လည္ခဲ့စဥ္က က်မ စာေရးဆရာ နီကိုရဲနဲ႔ အင္တာဗ်ဴး ၂ ခါ လုပ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ပထမအႀကိမ္ လုပ္စဥ္က မဂၢဇင္းတအုပ္ထဲမွာ ေဖာ္ျပခံခဲ့ရေပမယ့္ ဒုတိယအႀကိမ္ အင္တာဗ်ဴးကေတာ့ အေၾကာင္း ေၾကာင္းေၾကာင့္ စာမ်က္ႏွာေပၚ မေရာက္ခဲ့ပါဘူး။ ပထမအႀကိမ္ အင္တာဗ်ဴးလုပ္ေတာ့ သူက စာေပနယ္နဲ႔ ရုပ္ရွင္နယ္မွာ လွ်မ္းလွ်မ္းေတာက္ ေအာင္ျမင္ေနခ်ိန္၊ တိတိက်က် ေျပာရရင္ သူ႔ရဲ႕ “စိတ္အို္င္ပက္သူ” ဆိုတဲ့ ဝတၳဳစာအုပ္ ထြက္ၿပီးစပါ။

စာေရးဆရာ နီကုိရဲ (ခ) ကိုရဲ၀င္း

က်မရဲ႕ အယ္ဒီတာက ခိုင္းတာနဲ႔ပဲ သူနဲ႔ အင္တာဗ်ဴးဖို႔ သူေနတဲ့ သု၀ဏၰ တံတားႀကီးေဘးက ရပ္ကြက္ကို ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက က်မကို “စိတ္အိုင္ပက္သူ” ဝတၳဳစာအုပ္တအုပ္ သူ႔လက္မွတ္နဲ႔ လက္ေဆာင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ စိတ္အိုင္ပက္သူ ဝတၳဳကို ရုပ္ရွင္ရိုက္ေတာ့မယ့္ ကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အင္တာဗ်ဴးတာျဖစ္ေပမယ့္ တျခား အင္တာဗ်ဴးနဲ႔မဆုိင္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ၊ သူ႔ရဲ႕ အလြဲေတြနဲ႔ သူ႔ရဲ႕ ဝတၳဳေတြ အေၾကာင္း ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ေျပာျဖစ္ခဲ့ၾကပါတယ္။

အင္တာဗ်ဴးသူနဲ႔ အဗ်ဴးခံသူ၊ စာေရးသူနဲ႔ စာဖတ္သူ၊ စာနယ္ဇင္းေလာကသားခ်င္း ဆိုတဲ့ အေနအထားနဲ႔ သူနဲ႔က်မလည္း ရင္းႏွီးမႈရခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက သူ႔ ဇနီးက ကိုယ္ဝန္အရင့္အမာႀကီးနဲ႔၊ သူ႔အေနအထားက ေရႊေခတ္ လို႔ ေျပာရတဲ့အခ်ိန္။ နီကုိရဲရဲ႕ ဇာတ္ညႊန္းေတြနဲ႔ ဗီဒီယုိ ကားေတြ ေဟာတကား၊ ေဟာတကား ရိုက္ကူးထုတ္လုပ္ေနခ်ိန္ … သိပ္ကို ေအာင္ျမင္ေနတဲ့ အခ်ိန္လို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။ ၂၀၀၂ ခုႏွစ္ ဝန္းက်င္ေပါ့။

အဲဒီတုန္းက က်မက ေပါ့ပ္ ဂ်ာနယ္တေစာင္မွာ ဆိုေတာ့ တခ်ိဳ႕ ရုပ္ရွင္ရိုက္ကြြင္းေတြအထိ သြားရတဲ့အခါမွာ သူနဲ႔ ထပ္ဆုံျဖစ္၊ စကားေတြ ေျပာျဖစ္ပါေသးတယ္။ သူေနတဲ့ အိမ္ရဲ႕ ေနာက္ေဖး လမ္းမွာရွိတဲ့ မီးရထားလမ္းေဘးက ရပ္ကြက္ကို ရုပ္ရွင္သမားေတြက အေျခခံလူတန္းစား ေတြနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ကားေတြရိုက္ဖို႔ သံုးတတ္ၾကပါတယ္။ အဲဒီေနရာကို ရိုက္ကြင္းတည္တဲ့အခါ စာေရးဆရာ နီကိုရဲရဲ႕ အိမ္မွာ စတည္းခ် ၾကေလ့ရွိပါတယ္။ အဲဒီဘက္က ရိုက္ကြင္းေတြကို သြားရတဲ့အခါမွာလည္း က်မက မင္းသမီးကို၊ မင္းသားကို၊ ဒါရိုက္တာကို သူ႔အိမ္မွာ ထုိင္ၿပီး ဗ်ဴးျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ ေမြးခါစ သားေလးကိုလည္း ဝင္ၾကည့္ျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔အေနအထားကေတာ့ စာေပနယ္၊ ရုပ္ရွင္နယ္မွာ အဆင္ေျပေန ဆဲကာလပါပဲ။

အဲဒီေနာက္ေတာ့ က်မ ေပါ့ပ္ဂ်ာနယ္ကေန သတင္းဂ်ာနယ္လိုင္းဘက္ ကူးျဖစ္ပါတယ္။ သတင္းေတြနဲ႔ ရႈပ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ က်မ စာေရးဆရာ နီကိုရဲနဲ႔ နည္းနည္းအဆက္ျပတ္သြားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တခါတေလ ၿမိဳ႕ထဲက လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ၊ စာေပနယ္က တေယာက္ေယာက္ရဲ႕ အသုဘ၊ မဂၤလာ အခမ္းအနားတခ်ိဳ႕မွာ သူနဲ႔ ခဏတျဖဳတ္ဆံုမိ၊ ႏႈတ္ဆက္မိတာမ်ိဳးေတာ့ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူက အခမ္းအနားေတြဘာေတြလည္း သြားခဲတယ္ ထင္ပါရဲ႕၊ က်မနဲ႔ ေနာက္ပိုင္း သိပ္မဆံုျဖစ္ၾကဘူး။

၀၀၄၊ ၂၀၀၅ ဝန္းက်င္ တရက္မွာေတာ့ က်မကို စာေရးဆရာမ ခက္မာက ဖုန္းဆက္လာပါတယ္။ “… နီကိုရဲက ေျပာျပစရာေတြ ရွိေနတယ္၊ သူ နင့္ကို အင္တာဗ်ဴးေပးခ်င္တယ္လို႔ ေျပာတယ္။ သြားလုိက္ပါလား၊ သူ႔မွာ အခက္အခဲေတြလည္း အမ်ားႀကီးရွိေနတယ္” လို႔ မခက္မာက ေျပာလာေတာ့ က်မရဲ႕ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ကို ခြင့္ေတာင္းၿပီး သြားေတြ႕ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက သူေနတာ သု၀ဏၰ တံတားႀကီးေဘးက ရပ္ကြက္က အိမ္မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး၊ သူ႔မိဘေတြေနတဲ့ ေတာင္ဥကၠလာပက အိမ္ကေလးမွာ ျဖစ္ေနၿပီ။

က်မ လာေတာ့ သူဝမ္းပန္းတသာႀကိဳဆိုပါတယ္။ သူ႔မွာ ေျပာျပခ်င္တာေတြလည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားေနပံုရတယ္။ ကက္ဆက္ ရေကာ္ဒါ ေလးကိုဖြင့္ၿပီးတာနဲ႔ သူ႔ရဲ႕ အေျခအေနေတြကို တရစပ္ေျပာျပပါတယ္။ သူနဲ႔ အင္တာဗ်ဴးခဲ့တဲ့အတိုင္း လံုးေစ

ဆရာ နီကုိရဲ (ခ) ကုိရဲ၀င္း သုိ႕ အမွတ္တရ


ျမန္မာျပည္ စာနယ္ဇင္း ေလာကမွာ က်င္လည္ခဲ့စဥ္က က်မ စာေရးဆရာ နီကိုရဲနဲ႔ အင္တာဗ်ဴး ၂ ခါ လုပ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ပထမအႀကိမ္ လုပ္စဥ္က မဂၢဇင္းတအုပ္ထဲမွာ ေဖာ္ျပခံခဲ့ရေပမယ့္ ဒုတိယအႀကိမ္ အင္တာဗ်ဴးကေတာ့ အေၾကာင္း ေၾကာင္းေၾကာင့္ စာမ်က္ႏွာေပၚ မေရာက္ခဲ့ပါဘူး။ ပထမအႀကိမ္ အင္တာဗ်ဴးလုပ္ေတာ့ သူက စာေပနယ္နဲ႔ ရုပ္ရွင္နယ္မွာ လွ်မ္းလွ်မ္းေတာက္ ေအာင္ျမင္ေနခ်ိန္၊ တိတိက်က် ေျပာရရင္ သူ႔ရဲ႕ “စိတ္အို္င္ပက္သူ” ဆိုတဲ့ ဝတၳဳစာအုပ္ ထြက္ၿပီးစပါ။

စာေရးဆရာ နီကုိရဲ (ခ) ကိုရဲ၀င္း

က်မရဲ႕ အယ္ဒီတာက ခိုင္းတာနဲ႔ပဲ သူနဲ႔ အင္တာဗ်ဴးဖို႔ သူေနတဲ့ သု၀ဏၰ တံတားႀကီးေဘးက ရပ္ကြက္ကို ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက က်မကို “စိတ္အိုင္ပက္သူ” ဝတၳဳစာအုပ္တအုပ္ သူ႔လက္မွတ္နဲ႔ လက္ေဆာင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ စိတ္အိုင္ပက္သူ ဝတၳဳကို ရုပ္ရွင္ရိုက္ေတာ့မယ့္ ကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အင္တာဗ်ဴးတာျဖစ္ေပမယ့္ တျခား အင္တာဗ်ဴးနဲ႔မဆုိင္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ၊ သူ႔ရဲ႕ အလြဲေတြနဲ႔ သူ႔ရဲ႕ ဝတၳဳေတြ အေၾကာင္း ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ေျပာျဖစ္ခဲ့ၾကပါတယ္။

အင္တာဗ်ဴးသူနဲ႔ အဗ်ဴးခံသူ၊ စာေရးသူနဲ႔ စာဖတ္သူ၊ စာနယ္ဇင္းေလာကသားခ်င္း ဆိုတဲ့ အေနအထားနဲ႔ သူနဲ႔က်မလည္း ရင္းႏွီးမႈရခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက သူ႔ ဇနီးက ကိုယ္ဝန္အရင့္အမာႀကီးနဲ႔၊ သူ႔အေနအထားက ေရႊေခတ္ လို႔ ေျပာရတဲ့အခ်ိန္။ နီကုိရဲရဲ႕ ဇာတ္ညႊန္းေတြနဲ႔ ဗီဒီယုိ ကားေတြ ေဟာတကား၊ ေဟာတကား ရိုက္ကူးထုတ္လုပ္ေနခ်ိန္ … သိပ္ကို ေအာင္ျမင္ေနတဲ့ အခ်ိန္လို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။ ၂၀၀၂ ခုႏွစ္ ဝန္းက်င္ေပါ့။

အဲဒီတုန္းက က်မက ေပါ့ပ္ ဂ်ာနယ္တေစာင္မွာ ဆိုေတာ့ တခ်ိဳ႕ ရုပ္ရွင္ရိုက္ကြြင္းေတြအထိ သြားရတဲ့အခါမွာ သူနဲ႔ ထပ္ဆုံျဖစ္၊ စကားေတြ ေျပာျဖစ္ပါေသးတယ္။ သူေနတဲ့ အိမ္ရဲ႕ ေနာက္ေဖး လမ္းမွာရွိတဲ့ မီးရထားလမ္းေဘးက ရပ္ကြက္ကို ရုပ္ရွင္သမားေတြက အေျခခံလူတန္းစား ေတြနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ကားေတြရိုက္ဖို႔ သံုးတတ္ၾကပါတယ္။ အဲဒီေနရာကို ရိုက္ကြင္းတည္တဲ့အခါ စာေရးဆရာ နီကိုရဲရဲ႕ အိမ္မွာ စတည္းခ် ၾကေလ့ရွိပါတယ္။ အဲဒီဘက္က ရိုက္ကြင္းေတြကို သြားရတဲ့အခါမွာလည္း က်မက မင္းသမီးကို၊ မင္းသားကို၊ ဒါရိုက္တာကို သူ႔အိမ္မွာ ထုိင္ၿပီး ဗ်ဴးျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ ေမြးခါစ သားေလးကိုလည္း ဝင္ၾကည့္ျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔အေနအထားကေတာ့ စာေပနယ္၊ ရုပ္ရွင္နယ္မွာ အဆင္ေျပေန ဆဲကာလပါပဲ။

အဲဒီေနာက္ေတာ့ က်မ ေပါ့ပ္ဂ်ာနယ္ကေန သတင္းဂ်ာနယ္လိုင္းဘက္ ကူးျဖစ္ပါတယ္။ သတင္းေတြနဲ႔ ရႈပ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ က်မ စာေရးဆရာ နီကိုရဲနဲ႔ နည္းနည္းအဆက္ျပတ္သြားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တခါတေလ ၿမိဳ႕ထဲက လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ၊ စာေပနယ္က တေယာက္ေယာက္ရဲ႕ အသုဘ၊ မဂၤလာ အခမ္းအနားတခ်ိဳ႕မွာ သူနဲ႔ ခဏတျဖဳတ္ဆံုမိ၊ ႏႈတ္ဆက္မိတာမ်ိဳးေတာ့ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူက အခမ္းအနားေတြဘာေတြလည္း သြားခဲတယ္ ထင္ပါရဲ႕၊ က်မနဲ႔ ေနာက္ပိုင္း သိပ္မဆံုျဖစ္ၾကဘူး။

၀၀၄၊ ၂၀၀၅ ဝန္းက်င္ တရက္မွာေတာ့ က်မကို စာေရးဆရာမ ခက္မာက ဖုန္းဆက္လာပါတယ္။ “… နီကိုရဲက ေျပာျပစရာေတြ ရွိေနတယ္၊ သူ နင့္ကို အင္တာဗ်ဴးေပးခ်င္တယ္လို႔ ေျပာတယ္။ သြားလုိက္ပါလား၊ သူ႔မွာ အခက္အခဲေတြလည္း အမ်ားႀကီးရွိေနတယ္” လို႔ မခက္မာက ေျပာလာေတာ့ က်မရဲ႕ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ကို ခြင့္ေတာင္းၿပီး သြားေတြ႕ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက သူေနတာ သု၀ဏၰ တံတားႀကီးေဘးက ရပ္ကြက္က အိမ္မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး၊ သူ႔မိဘေတြေနတဲ့ ေတာင္ဥကၠလာပက အိမ္ကေလးမွာ ျဖစ္ေနၿပီ။

က်မ လာေတာ့ သူဝမ္းပန္းတသာႀကိဳဆိုပါတယ္။ သူ႔မွာ ေျပာျပခ်င္တာေတြလည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားေနပံုရတယ္။ ကက္ဆက္ ရေကာ္ဒါ ေလးကိုဖြင့္ၿပီးတာနဲ႔ သူ႔ရဲ႕ အေျခအေနေတြကို တရစပ္ေျပာျပပါတယ္။ သူနဲ႔ အင္တာဗ်ဴးခဲ့တဲ့အတိုင္း လံုးေစ့ပတ္ေစ့ “၏၊ သည္” မလြဲ ျပန္မေဖာ္ ျပႏုိင္ေပမယ့္ အေၾကာင္းအရာ အျဖစ္အပ်က္အားလံုးကိုေတာ့ ဒီေန႔ထိ က်မ မေမ့ေသးပါဘူး။



လံုးခ်င္းစာအုပ္ေတြ ေဟာတအုပ္၊ ေဟာတအုပ္၊ ဗီဒီယိုဇာတ္ညႊန္းေတြ ေဟာတကား၊ ေဟာတကား ေရးသားေနရတဲ့ နာမည္ႀကီး စာေရးဆရာ တေယာက္အေနနဲ႔ အိမ္တလံုးေတာ့ အပိုင္ရွိေနတယ္လို႔ က်မ ထင္ထားခဲ့ဖူးေပမယ့္ သူနဲ႔ အဲဒီအင္တာဗ်ဴး လုပ္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ က်မရဲ႕ အထင္ လံုးဝ အလြဲႀကီး လြဲေနတယ္ဆိုတာ သိလိုက္ရပါတယ္။သူ႔အိမ္လို႔ ထင္ထားမိတဲ့ သု၀ဏၰ တံတားႀကီးေဘး ရပ္ကြက္က အုတ္ခံ ႏွစ္ထပ္အိမ္ဟာ သူ႔အိမ္မဟုတ္ပါဘူး။ သူ႔ရဲ႕ ထုတ္ေဝသူက နီကိုရဲ နာမည္ႀကီးေနခ်ိန္၊ လွ်မ္းလွ်မ္းေတာက္ ေအာင္ျမင္ေနခ်ိန္မွာ သေဘာေကာင္းစြာနဲ႔ “ညီေလး ဒီမွာေနေပါ့” ဆိုၿပီးေပးေနထားတဲ့ အိမ္ျဖစ္ ပါတယ္။

စာေရးဆရာ နီကိုရဲနဲ႔ ထုတ္ေဝသူတို႔ အနည္းငယ္ မေက်မလည္ ျဖစ္ခ်ိန္မွာေတာ့ အဲဒီထုတ္ေဝသူက ခ်ိဳသာစြာနဲ႔ပဲ “ညီေလးေရ၊ အစ္ကို စီးပြားေရး မေျပလည္လို႔ ဒီအိမ္ကို ေရာင္းေတာ့မလို႔” ဆိုတဲ့စကားေလးနဲ႔ အိမ္ေပၚက ဆင္းခိုင္းလိုက္ပါေတာ့တယ္။ ဒါကေတာ့ ထုတ္ေဝသူနဲ႔ စာေရးသူရဲ႕ ျပႆနာပါ။ ဒီျပႆနာေတြကို စာေရးဆရာ နီကိုရဲက က်မကို ဖြင့္ဟေျပာဆိုခဲ့ပါတယ္။ အိမ္ေပၚက ဆင္းခိုင္းလိုက္တာဟာ စာေရးဆရာအတြက္ ျပႆနာ လံုးဝမဟုတ္ပါဘူး၊ အဲဒီအိမ္က ဆင္းခဲ့ရေပမယ့္ စာေရးဆရာဆီမွာ မိဘရဲ႕ အိမ္ ရွိေနပါေသးတယ္။ စာေရးဆရာအတြက္ ျပႆနာကေတာ့ “စာမေရးရေတာ့တဲ့” ျပႆနာျဖစ္ပါတယ္။

က်မ သူနဲ႔ အင္တာဗ်ဴးလုပ္တဲ့အခ်ိန္ ၂၀၀၄၊ ၂၀၀၅ ဝန္းက်င္ ေလာက္ကေနစၿပီး သူကြယ္လြန္တဲ့ ၂၀၀၉ ေအာက္တိုဘာ ၂၃ ရက္ေန႔ အထိ နီကိုရဲ ဆိုတဲ့ နာမည္နဲ႔ လံုးခ်င္းစာအုပ္အသစ္ ထုတ္ခြင့္ မရွိခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီလို လံုးခ်င္းထုတ္ခြင့္မရွိေအာင္ သူ႔ရဲ႕ ထုတ္ေဝသူက စာေပ စိစစ္ေရးမွာ ပိတ္ပင္ခဲ့ပါတယ္။ စာေရးဆရာနီကိုရဲ ကိုယ္တိုင္ သူ႔ကေလာင္တံ သူရိုက္ခ်ိဳးသလိုျဖစ္မယ့္ လက္မွတ္ကို ထိုးခဲ့တဲ့ … ထုတ္ေဝသူနဲ႔ သေဘာတူညီခ်က္ စာခ်ဳပ္ မိတၱဴကို က်မ ဖတ္ခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီသေဘာတူညီခ်က္ေတြ ထဲမွာ အေရးႀကီးတာတခ်က္ကေတာ့ “ထုတ္ေဝသူနဲ႔ စာေရးသူ သေဘာတူညီ ထားတဲ့ စာအုပ္အေရအတြက္ မထြက္ၿပီးမခ်င္း နီကိုရဲ ဆိုတဲ့ နာမည္နဲ႔ လံုးခ်င္းပဲျဖစ္ျဖစ္၊ မဂၢဇင္းအခန္းဆက္ ဝတၳဳရွည္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ရုပ္ရွင္ ဇာတ္ညႊန္းပဲျဖစ္ျဖစ္ ေရးသားထုတ္ေဝျခင္း မျပဳရ” ဆိုတဲ့အခ်က္ပါ။ထုတ္ေဝသူနဲ႔ စာေရးသူ ေျပလည္ေနစဥ္မွာေတာ့ ထုတ္ေဝသူက စာေရးဆရာနီကိုရဲရဲ႕ စာအုပ္ေတြကို တအုပ္ခ်င္း ထုတ္ေပးေနခဲ့ပါတယ္။ မေျပလည္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ထုတ္စရာလည္း စာအုပ္ အဆင္သင့္ရွိေနရဲ႕သားနဲ႔ စာအုပ္ေတြကို ဆက္မထုတ္ဘဲ ထားလိုက္ပါတယ္။

ဥပမာ - စာအုပ္ ၉ အုပ္ခ်ဳပ္ထားတယ္ ဆိုပါေတာ့၊ နီကိုရဲက ၉ အုပ္ ေရးေပးၿပီးၿပီ၊ ထုတ္ေဝသူကို အပ္ၿပီးၿပီ၊ ထုတ္ေဝသူကလည္း စာေရးဆရာကို ၉ အုပ္စာ က်သင့္ေငြ ရွင္းေပးလိုက္ၿပီ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ ၉ အုပ္ကို ထုတ္ေဝ သူက တအုပ္ခ်င္း မွ်င္းၿပီး ထုတ္ေနမယ္၊ စာေရးသူနဲ႔ မေျပလည္ခ်ိန္ ၃ အုပ္၊ ဒါမွမဟုတ္ ၂ အုပ္ေလာက္ ထုတ္ဖို႔ က်န္ေသးတဲ့အခ်ိန္မွာ ဆက္မထုတ္ဘဲ ထားလိုက္တယ္။

အဲဒီမွာ စာေရးဆရာ နီကိုရဲ အေနနဲ႔ ဘယ္ထုတ္ေဝသူနဲ႔မွ ဆက္ထုတ္လို႔ မရေတာ့ပါဘူး၊ ဘယ္သူ႔ကိုမွ လံုးခ်င္းေရာင္းခြင့္ မရွိေတာ့ပါဘူး၊ ဘယ္လို မဂၢဇင္းဝတၳဳရွည္မွလည္း ေရးခြင့္မရွိေတာ့ပါဘူး။ က်မေရွ႕တင္ သူ႔ကို ထုတ္ေပးခ်င္တဲ့ ထုတ္ေဝသူ တေယာက္ ေရာက္လာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ ထုတ္ေဝသူလည္း ဘာမွ မတတ္ႏုိင္ပါဘူး။ စာေပစိစစ္ေရးမွာ စာခ်ဳပ္ျပၿပီး “နီကိုရဲ” နာမည္နဲ႔ လံုးခ်င္းထုတ္ခြင့္ ပိတ္လိုက္ၿပီ ကိုး။ သူ႔အေနနဲ႔လည္း နီကိုရဲ ဆိုတဲ့ နာမည္ကလြဲလို႔ တျခားနာမည္နဲ႔ ဝတၳဳေတြကို ေရာင္းစားဖို႔ အစီအစဥ္လံုးဝ မရွိဘူးလို႔ ဆိုပါတယ္။

က်မအထင္မမွားဘူးဆိုရင္ေတာ့ သူ ကြယ္လြန္ၿပီးမွ သူ႔ရဲ႕ စာအုပ္ေတြ ထပ္ ထြက္လာလိမ့္ဦးမယ္။ သူ႔ ထုတ္ေဝသူက လက္က်န္ စာအုပ္ကေလးေတြကို အၿပီးအျပတ္ထုတ္ၿပီး သူနဲ႔ ခ်ဳပ္ထားတဲ့စာခ်ဳပ္ကို ၿပီးျပတ္ေအာင္ လုပ္လိုက္ရင္ေပါ့ေလ။ အဲဒီတုန္းက သူက စာအုပ္ေတြ ထုတ္ခြင့္မရေပမယ့္ စာေတြကေတာ့ ေရးေနမွာပဲလို႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္။

“နီကိုရဲ ဆိုတဲ့နာမည္ျဖစ္ေအာင္ တည္ေဆာက္ခဲ့ရတာ အၾကာႀကီး၊ အခုမွ ေနာက္ထပ္ နာမည္တခု ထပ္ တည္ေဆာက္ဖို႔ မျဖစ္ႏုိင္ ေတာ့ဘူးဗ်” လုိ႔လည္း သူ ေၾကေၾကကြဲကြဲ ေျပာခဲ့ေသးတယ္။ သူ႔လိုပဲ အဲဒီထုတ္ေဝသူရဲ႕ စာခ်ဳပ္အမိခံေနရတဲ့ ေနာက္ထပ္စာေရးဆရာ တေယာက္အေၾကာင္း၊ သူတို႔ထက္လည္ပတ္လို႔ အဲဒီထုတ္ေဝသူရဲ႕ စာခ်ဳပ္ကို လြတ္ေအာင္ေရွာင္ႏုိင္တဲ့ နာမည္ႀကီး စာေရးဆရာ တေယာက္ အေၾကာင္းေတြကိုပါ သူ က်မကို ေျပာျပခဲ့ပါတယ္။ စာေရးဆရာနီကိုရဲဟာ မၾကည္ျပာနဲ႔ ခ်စ္ျခင္းရဲ႕နဂၢတစ္မ်ား ဆိုတဲ့ လံုးခ်င္းဝတၳဳႏွစ္အုပ္တြဲနဲ႔ ေအာင္ျမင္ခဲ့တယ္လို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။ အဲဒီဝတၳဳကို ဒါရိုက္တာ ေမာင္မ်ိဳးမင္း (ရင္တြင္းျဖစ္) က ၾကည္ျပာေရာင္နဂၢတစ္မ်ားဆိုၿပီး ရုပ္ရွင္ ရိုက္ခဲ့ပါတယ္္။ သိၾကားနဲ႔ အသူရာ ဝတၳဳကိုလည္း “ေယာကၡမဆိုတာ တခါတုန္းက သားမက္ပါပဲ” ဆိုတဲ့ ရုပ္ရွင္ကားႀကီးရုိက္ကူး ေအာင္ျမင္ခဲ့တယ္။ စိတ္အုိင္ပက္သူ ကလည္း ရုပ္ရွင္ကားႀကီးပါပဲ။

ေနာက္ထပ္ သူေရးခဲ့တဲ့ စာအုပ္ေတြကို လက္လွမ္းမီသေလာက္ ေဖာ္ျပရရင္ အိုေလး၊ ရည္းစားစာ (၀တၳဳတိုစု)၊ သံစံုက်ဴးတဲ့ည၊ က်ေနာ္ႏွင့္ လက္တြဲေဖာ္မ်ား၊ ဇြတ္၊ က်ေနာ္ႏွင့္ ေစ်းသည္ အလြဲမ်ား၊ လြယ္အိတ္ထဲက အလြဲမ်ား၊ ပန္းပြင့္ကို ဖယ္ၾကည့္မွ ျမင္ရမယ့္ လမင္း၊ ႏွလံုးသားထဲ ႂကြက္၀င္ေနသည္၊ နတ္ဆိုးတေကာင္နဲ႔ ရင္လြဲသူ၊ လွည့္စား၊ အိတ္၊ ဇက္ေပၚက ဇီးသီး၊ လူႏွင့္ သူတို႔၏ ဟာသမ်ား ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါရိုက္တာ ေမာင္မ်ိဳးမင္း (ရင္တြင္းျဖစ္) နဲ႔ တြဲၿပီး ရုပ္ရွင္ကားႀကီးေတြ၊ ဗီဒီယုိကားေတြအျဖစ္ ရိုက္ခဲ့တဲ့ သူ႔ဝတၳဳေတြ၊ သူ႔ဇာတ္ညႊန္းေတြကို ပရိသတ္က အထူးအားေပးခဲ့ပါတယ္။ “လြဲတယ္” ဆိုတဲ့စကားက သူ႔ရဲ႕ မူပိုင္စကားလို ျဖစ္ခဲ့တာပါ။

အင္တာဗ်ဴးစဥ္က က်မသိခ်င္တဲ့ ေမးခြန္းတခုကို ေမးလိုက္မိတယ္။ နီကိုရဲ ရဲ႕ ပရိသတ္ေတြလည္း သိခ်င္မွာပဲ။ “ဆရာ့အေနနဲ႔ စာခ်ဳပ္မွာ လက္မွတ္ထိုးတုန္းက ေသခ်ာမဖတ္ဘူးလား” ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းပါ။ သူ႔ရဲ႕အေျဖက ေၾကကြဲဖို႔ေကာင္းပါတယ္။ ဟာသ ဝတၳဳေရးဆရာတေယာက္နဲ႔ အင္တာဗ်ဴးရတာ ျဖစ္ေပမယ့္ အဲဒီအင္တာဗ်ဴးမွာ က်မ မေပ်ာ္ပါဘူး။ စာေရးဆရာ နီကိုရဲဟာ သိပ္ကိုရိုးသားၿပီး သူတပါးကိုလည္း ခင္မင္လြယ္၊ ယံုလြယ္ပါတယ္၊ သူ႔စာေတြမွာ သူ႔ရဲ႕ ရိုးသားမႈေတြ ထင္ဟပ္ ေနပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ ဇာတ္ေကာင္ ရဲဝင္းဟာ သူကိုယ္တုိင္ပါပဲ။ သူ႔ရဲ႕ ဝတၳဳေတြထဲမွာ သူဟာ ရိုးသားစြာလြဲသလို အျပင္ေလာကမွာလဲ သူ လြဲပါတယ္။ အျပင္ေလာကက အလြဲကေတာ့ စာခ်ဳပ္မွာ လက္မွတ္ထိုးတဲ့အခ်ိန္ ခင္မင္မႈနဲ႔ အဲဒီစာခ်ဳပ္ကို ေသခ်ာမဖတ္တဲ့ အလြဲပါ။
ထုတ္ေဝသူအေပၚ ယံုၾကည္မႈနဲ႔ “ငါ့ကိုေတာ့ ဆိုးဆိုးရြားရြား မလုပ္ေလာက္ပါဘူး” ဆိုတဲ့အေတြး (လက္မွတ္ထိုးတဲ့အခ်ိန္မွာ အရက္မူး ေနတာလည္း ပါတယ္လို႔ဆိုပါတယ္) ကိုေတြးရင္း လက္မွတ္ ထိုးေပးလိုက္တာပါ။

အဲဒီစာခ်ဳပ္မွာ ဘာေတြပါတယ္ဆိုတာ သူ႔ကေလာင္ အပိတ္ခံရခ်ိန္၊ စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ၿပီး ႏွစ္ေတာ္ေတာ္ၾကာ သူ႔လက္ထဲကို ထုတ္ေဝသူက စာခ်ဳပ္လာျပေတာ့မွ သိရတယ္ ဆိုေတာ့ က်မ ေတာ္ေတာ္ အံ့ၾသမိပါတယ္။ လြဲလိုက္ေလျခင္းဆိုတဲ့ ကရုဏာ ေဒါသလည္း ျဖစ္မိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘာမွ မတတ္ႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။ သူေလးစားတဲ့ “နားလည္မႈ၊ ခင္မင္မႈ၊ ယံုၾကည္မႈ” ဆိုတာေတြကို စာခ်ဳပ္ဆိုတဲ့ စာတရြက္က အႏုိင္ယူ သြားပါၿပီ။ က်မရဲ႕ အင္တာဗ်ဴးလည္း စာမ်က္ႏွာေပၚ တင္ခြင့္မရလိုက္ပါဘူး။ စာေရးဆရာ နီကိုရဲရဲ႕ အသံေတြကေတာ့ က်မ ခ်န္ထားခဲ့တဲ့ ဂ်ာနယ္တိုက္ရဲ႕ ေထာင့္တေနရာမွာ ရွိေနပါလိမ့္မယ္။ ခုေတာ့ သူလည္း ႏွလံုးေရာဂါနဲ႔ ကြယ္လြန္တယ္လို႔ဆိုပါတယ္။ အသက္ ၄၃ ႏွစ္ဆိုတဲ့ႏွစ္အပိုင္းအျခားကေတာ့ ငယ္လြန္းေသးတယ္လို႔ ေျပာလို႔ရတယ္။ တကယ္ဆို ဒီအသက္အရြယ္က စာေတြ အင္နဲ႔အားနဲ႔ ေရးရမယ့္ အရြယ္ပါ။

စာေရးဆရာတေယာက္ရဲ႕ ဘဝဟာ စာမွ မေရးရေတာ့ဘူးဆိုရင္ ဘယ္လိုမွ အဓိပၸာယ္ မရွိႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။ စာေတြ ေရးေနေပမယ့္ သူေရးတဲ့စာေတြကို ပရိသတ္ကို ခ်ျပခြင့္ မရဘူး ဆိုရင္လည္း စိတ္ခ်မ္းသာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ ဆိတ္သုဥ္းေနမွာပဲလို႔ က်မ ေတြးမိတယ္။ ေရနံေခ်းဝေနတဲ့ သစ္သားအိမ္နံရံမွာ အစီအရီကပ္ထားတဲ့ သူ႔စာအုပ္ မ်က္ႏွာဖံုးပံု အေဟာင္းေလးေတြကို က်မ ခုထိ ျမင္ေယာင္ေနဆဲပဲ။


မွတ္ခ်က္။ ။ ဧရာ၀တီ သတင္းစာမ်က္နွာမွ ဒီလင့္ကုိ ကူးယူေဖာ္ျပေပးပါသည္။

ျဖည့္စြက္ခ်က္။ ။ က်ေနာ္တုိ႕ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ စာေပေလာကမွာလဲ ဒီလုိ မသမာမူေတြ ရွိေနပါတယ္ဆုိတာ သိေစခ်င္ပါတယ္။ တနည္းအားျဖင့္ တတ္ႏုိင္တဲ့လူက သက္ဆုိင္သူနဲ႕ ေပါင္းျပီး နိမ့္ပါးတဲ့လူကုိ တဖတ္သတ္ ႏွိပ္ကြပ္တာကေတာ့ လူမပီသပါဘူး။ ဒီလို ထုတ္ေ၀သူမ်ားကုိလဲ အျပင္းအထန္ကုိ ရွံဳ႕ခ်သင့္ပါတယ္။ ဆရာ နီကုိရဲ ေကာင္းမြန္ရာသုိ႕ ေရာက္ပါေစဗ်ာ



ေလးစားလ်က္ ေတာင္ေပၚသား


D O O M S D A Y



က်ေနာ္သည္ တခါတရံ စိတ္တုိ႕၏ ေခၚေဆာင္မူေနာက္ကုိ လုိက္ပါသြားတတ္သည္။ တခါတရံတြင္ မေတြးသင့္ေသာ အရာမ်ားကုိေတြးေတာ တတ္ျပန္သည္။ လူေတြ ဟုတ္သည္ သည္လူေတြ ေသသြားလွ်င္ ဘယ္ကုိေရာက္ကုန္သလဲ... ဥပမာ က်ေနာ္... က်ေနာ္ ေသဆုံးသြားလွ်င္ေကာ ဘယ္ေနရာကုိေရာက္၍ ဘာေတြျဖစ္ေနမည္လဲ က်ေနာ္စဥ္းစားၾကည့္ဖူးသည္။ ဘာသာတရားေတြ ကြဲျပားၾကသည့္အေလ်ာက္ အယူအဆေတြလဲ မ်ိဳးစုံရွိၾကေပမည္။ က်ေနာ္သိခ်င္တာတခုက က်ေနာ္ ေသသြားသည္ ရွိေသာ္ က်န္ရွိေနသည့္ က်ေနာ္မိသားစုေတြ၊ သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းအသင္းေတြကုိ က်ေနာ္ ျပန္သိႏုိင္ဦးမည္လား၊ ဘယ္သူေျပာႏုိင္မည္နည္း ဘယ္သူ႕မွ အတတ္မေျပာႏုိင္ပါ အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ ေသသြားသူမ်ားသည္ အစမ္းေသဖူးၾကသူမ်ား မဟုတ္သည္ျဖစ္ေန၍ပင္ ျဖစ္ေပမည္။

ဘယ္ဘာသာတရားတြင္မဆုိ ေကာင္းတာလုပ္လွ်င္ ေကာင္းသည့္အက်ိဳးကုိခံစားၾကရေပမည္။ မေကာင္းတာလုပ္လွ်င္ မေကာင္းသည့္ အက်ိဳးကုိ ခံစားၾကရေပမည္။ ဟုတ္ျပီ ေကာင္းသည့္အရာေတြ လုပ္မိျပီဆုိလွ်င္ နတ္ျပည္ဟုေခၚၾကေသာ ေနရာေတြကိုေရာက္ႏုိင္သည္ဟု ေျပာၾကသည္။ မေကာင္းသည့္အရာေတြ လုပ္လွ်င္ ငရဲျပည္ဟုေခၚေသာ ေနရာေရာက္၍ ဒုကၡေတြ ခံၾကရေပမည္ဟု ေျပာၾကသည္။ ဒါဆုိ အဲ့လုိေနရာမ်ိဳးေတြမွာေကာ သူတုိ႕သည္ ဘာဘာသာစကားနဲ႕ေျပာၾကလဲ က်ေနာ္တုိ႕ကေကာ သူတုိ႕ေျပာတာနားလည္ပါ့မလား။ ဒါကုိဘယ္သူမွ ေသခ်ာမသိႏုိင္ အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ လူတုိင္းသည္ နတ္ျပည္၊ ငရဲျပည္ကုိေရာက္ဖူးျပီး ျပန္လာ၍ေျပာျပၾကသည္ဟု မၾကားဖူးေပ။ ငယ္စဥ္က ေသခါနီးလူတေယာက္က ငရဲျပည္ကုိေရာက္သြားသည္ ထုိေနရာ၏ဆုိးကြက္မ်ားကုိျမင္ခဲ့ရသည္ဟု ျပန္ေျပာဖူးသည့္ စသည့္စာအုပ္မ်ား ဖတ္ဖူးခဲ့သည္။ ထုိသုိ႕ေသာ စာအုပ္မ်ားကုိ အသက္ၾကီးလာေသာ သိပ္ျပီးမယုံခ်င္ေတာ့ေပ ထုိသူသည္ သူ႕၏အစြဲႏွင့္သူ ေျပာတာေကာ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးလား.. ဒီလုိ လား... လား.. မ်ိဳးမ်ားစြာနွင့္ က်ေနာ္ေတြးၾကည့္ဖူးေပသည္။ ေနာက္ဆုံးအေျဖသာ က်ေနာ္ရသည္။ ဤသည္ကား လူေတြ၏ ယုံၾကည္ခ်က္ပင္ျဖစ္သည္။

ဟုတ္သည္ ယုံၾကည္ခ်က္။ ဘယ္အရာမဆုိ ယုံၾကည္ခ်က္ရွိလွ်င္ေအာင္ျမင္သည္။ ထုိ႕အတူ ဘာသာတရားဆုိသည္မွာလဲ ယုံၾကည္ခ်က္ရွိသူမ်ားအဖုိ႕ ပုိမုိအစြမ္းေရာက္ေပသည္ဟု က်ေနာ္ယုံၾကည္သည္။ ယုံၾကည္ခ်က္တခုကုိ တည္ေဆာက္ဖုိ႕ အေျခခံအက်ဆုံးအရာသည္ လူေတြ၏ စိတ္ဓါတ္ပင္ျဖစ္သည္။ တခ်ိဳ႕သည္ ယုံၾကည္ခ်က္ရွိေပမဲ့ စိတ္ဓါတ္ကမခုိင္မာတတ္ေပ၊ စိတ္ဓါတ္မေကာင္းသူတေယာက္၏ ယုံၾကည္ခ်က္သည္လဲ မွန္ကန္ေသာ ယုံၾကည္ခ်က္မဟုတ္ႏုိင္ေပ။ တယူသန္ေသာ၊ တေဇာက္ကန္းႏုိင္ေသာ ယုံၾကည္ခ်က္သာ ျဖစ္လာေပမည္။ ဥပမာ တရားမွ်တမူမရွိေသာ၊ စိတ္ဓါတ္မေကာင္းေသာ ဘုရင္အုပ္ခ်ဳပ္ေသာ တုိင္းျပည္သည္ သူ၏ယုံၾကည္ခ်က္ (မွားယြင္းေသာ)ေၾကာင့္ အက်ိဳးဆက္က ျပည္သူေတြသာ ခံၾကရေပမည္။ အထက္က ျပဳမူေသာ အခ်က္တုိ႕သည္ ေအာက္ကလက္ေအာက္ငယ္သားမ်ားကုိ ဒဏ္ခံရေစသည္။

ဤကမာၻေပၚတြင္ ထုိသုိ႕ေသာ တရားမွ်တမူ မရွိတဲ့လူေတြ မ်ားသထက္မ်ားလာလွ်င္ ခုိးဆုိး၊ လုယက္မူေတြမ်ားလာမည္။ ထုိသူတုိ႕၏စိတ္ထဲတြင္လဲ ဘာသာတရားလဲမရွိေတာ့ေပ၊ လူက်င့္၀တ္ဆုိတာလဲ နားမလည္။ အရာရာကုိ ႏုိင္ထက္စီးနင္းလုပ္လာေပမည္။ ထုိသုိ႕ေသာ လူမ်ိဳးေတြမ်ားလာလွ်င္ ကမာၻေလာကၾကီးသည္လဲ သာယာေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ေတြ ေပ်ာက္ဆုံးသြားေပမည္။ မေကာင္းတာေတြလုပ္တာမ်ားလာလွ်င္ ကမာၻေပၚတြင္ရွိသည့္ ေဂဟ စနစ္သည္လွ်င္ အေႏွးနဲ႕အျမန္ ပ်က္သုန္းသြားေပမည္။ ယခုေတာင္ မၾကားခ်င္တာေတြ ၾကားေနရသည္။ ကေလးသာသာအရြယ္က ေနာက္ထပ္ ကေလးတေယာက္ေမြးဖြားတာ၊ ဆူနာမီလုိ သ
ဘာ၀ေဘးအႏၱာရယ္ေတြ ျဖစ္ေပၚမူေတြ၊ ငလ်င္လုိ အရာေတြ ျဖစ္ေပၚမူ စိပ္တထက္ စိပ္လာတာ ေသခ်ာသည္ ကမၻာၾကီးသည္ အေႏွးနဲ႕ အျမန္ပ်က္သုန္းေခ်ေပမည္။ လာမည့္ ၂၀၁၂ တြင္ ကမာၻၾကီး ပ်က္ေတာ့မည္ဆုိလွ်င္ သင္ဘာလုပ္မည္နည္း။ က်ေနာ္ကေတာ့.......

၁။ ဘယ္သူေတြနဲ႔ရွိေနခ်င္လဲ..

က်ေနာ္ကေတာ့ တဦးတေယာက္ထဲ မေနခ်င္ပါဘူး။ က်ေနာ္ရဲ႕ေသဆုံးရေတာ့မဲ့အခ်ိန္မွာ က်ေနာ္ခ်စ္တဲ့ မိသားစု၊ခ်စ္သူ၊သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလုံးနဲ႕ တေနရာထဲမွာ စုစုေ၀းေ၀းေနျပီး ဘာသာတရားေလး လုပ္ျပီး ေကာင္းမြန္စြာ အသက္ေသဆုံးခ်င္ပါတယ္။

၂။ ဘာေတြခံစားေနရမလဲ..

ေထြေထြထူးထူးေသာ ခံစားရမယ္မထင္ပါဘူး။ ဘာလုိ႕လဲဆုိေတာ့ လာမဲ့ ၂၀၁၂ ဆုိတာ က်ေနာ္တုိ႕အတြက္ သိပ္ကုိတုိေတာင္းလြန္းတဲ့ အခ်ိန္တခုျဖစ္ေနေလေတာ့ က်ေနာ္ဘာဆုိ ဘာမွ လုပ္ျဖစ္မယ္မထင္ဘူး။ ျပီးေတာ့ အားလုံးကုိ တူတူေသၾကရမယ္ဆုိေတာ့ မိဘအတြက္မလုပ္ေပးႏုိင္ေသးတာေတြ ေတြးျပီးမခံစားခ်င္ေတာ့ဘူးေလ။ ျဖစ္ႏုိင္မယ္ဆုိရင္ ၂၀၁၂ မတုိင္ခင္အခ်ိန္အတြင္း မိသားစုကုိ လုိေလသည့္မရွိ ထားခ်င္ပါတယ္။ ဒါဟာလဲ သာမာန္လူတေယာက္အတြက္ မလြယ္ကူလွပါဘူး။ ၂၀၁၂ ဆုိေတာ့ ေပးတဲ့အခ်ိန္က အရမ္းတုိေနပါတယ္။ း) ထုိ႕အတြက္ ဘာမွလဲ ခံစားမိမယ္ မထင္ပါဘူး။

၃။ ဘာေတြျပင္ဆင္ထားမလဲ..

နံပါတ္(၁)က ေျပာသလုိပါပဲ။ ခ်စ္တဲ့လူေတြ၊ခင္မင္ခြင့္ရတဲ့လူေတြ အားလုံးကုိ တေနရာထဲမွာ စုေ၀းလုိ႕ ရေအာင္ေတာ့ ျပင္ဆင္ခ်င္ပါေသးတယ္။ အဆင္ေျပမယ္ဆုိရင္ေတာ့ တခုေတာင္းဆုိခ်င္ပါေသးတယ္။ ရုိးသားတဲ့၊ ပြင့္လင္းတဲ့ လူကုိ လူခ်င္းစာနာတတ္တဲ့ က်ေနာ္ခ်စ္တဲ့ ဘေလာ့ဂါဆုိတဲ့ ညီအကုိေမာင္ႏွမေတြကုိ အျပင္မွာမေသခင္ ေတြ႕ဆုံခ်င္ပါေသးတယ္

၄။ ၀မ္းနည္းမိမွာက..

၀မ္းနည္းစရာကလဲ ဘာမွၾကီး ရွိမယ္မထင္ပါဘူး။ ဘာလုိ႕လဲဆုိေတာ့ အေပၚကေျပာခဲ့သလုိ ေသမွာက ကုိယ္တေယာက္ထဲမွ မဟုတ္တာ။ အားလုံးေသၾကရမွာပါပဲ။ တခုပဲ ၂၀၁၂ မွာေမြးဖြားလာတဲ့ အရြယ္မေရာက္ေသးတဲ့ ကေလးငယ္ေတြ ဘာဆုိဘာမွမသိေသးတဲ့ အျပစ္ကင္းစင္တဲ့ ကေလးငယ္ေတြ သူတုိ႕ေတြ ကမာၻေလာကၾကီး အရသာေတြကုိ (ေကာင္းျခင္း၊ဆုိးျခင္း) မခံစားဖူးပဲ ေပ်ာက္ဆုံးၾကရမွာကုိေတာ့ ၀မ္းနည္းမိပါတယ္။

၅။ ေၾကာက္လန္႔မိတာက..

ေၾကာက္လန္႕မိတာကေတာ့ ရွိပါတယ္။ လူတုိင္းေသသြားရင္ အသက္သာဆုံးေသဆုံးခ်င္ၾကပါတယ္။ ခုဟာက ကမာၻကပ်က္မွာဆုိေတာ့ အနာတရေတြ ရွိမွာ။ လူေတြေအာ္ဟစ္ေနမွာ တခ်ိဳ႕ေတြက ေသြးသံတရဲရဲနဲ႕ ျဖစ္ေနမွာ၊ သားေပ်ာက္တဲ့ အမိလုိ တငုိငုိ တရီရီ ျဖစ္ေနမွာေတြ ဆုိးရြားတဲ့ ခံစားမူေတြရျပီး ေသဆုံးေနၾကရမွာ ဒါေတြကုိ ေတြးျပီး ေၾကာက္ေနမိပါတယ္။ အားလုံးလဲ ေသဆုံးမယ္ဆုိ နာက်င္မူေတြ မရွိပဲ အျမန္ဆုံး ေသၾကပါေစ :P

၆။ ေဆာင္ထားခ်င္တာ..

ေဆာင္ထားခ်င္တာကေတာ့ ဘ၀မွာအေရးအၾကီးဆုံး ဘုရားစာအုပ္ေတြပါပဲ။ အဲ့ဒီအခ်ိန္ေလးမွာ မိသားစုနဲ႕ တူတူ ရသမွ် ဘုရားစာေတြ ရြတ္မယ္ေလ။ ကုသုိလ္ေကာင္းမူလုိခ်င္တာ၊ နတ္ျပည္ဆုိတဲ့ေနရာကုိေရာက္ခ်င္တာဆုိတာထက္ အေပၚကေျပာခဲ့တဲ့ အတုိင္း လူတုိင္းယုံၾကည္မူေလးေတြနဲ႕ ကုိယ္နဲ႕သက္ဆုိင္တဲ့ ဘာသာတရားကုိ စိတ္ထဲက ယုံၾကည္စြာနဲ႕ လုပ္ႏုိင္ၾကပါေစ။

၇။ ဘာေတြေရးမိမလဲ..

ဘာမွေတာ့ မေရးျဖစ္ေလာက္ပါဘူး။ ေရးေတာ့လဲ ဒီစာေတြက က်န္ခဲ့ပါဦးမလား။ အင္တာနက္ သုံးေနရင္လဲ ရမွာမဟုတ္ေလာက္ဘူးေလ ကံထူးတဲ့အရာေတြ က်န္ခဲ့မယ္ဆုိရင္ေတာ့ Hard disk အလုံး ၁ ေသာင္းေလာက္ကုိ ဤကမာၻေပၚရဲ႕ အေၾကာင္းေတြ၊ က်ေနာ္တုိ႕ျမန္မာျပည္ရဲ႕ အေၾကာင္းေတြ ေရးျပီး ထားခဲ့ခ်င္ပါတယ္။ ေနာင္လာမဲ့ ကမာၻသစ္က လူဆုိတဲ့ သတၱ၀ါေတြအတြက္ (လူလုိ႕ေကာ သူတုိ႕က ေခၚပါ့မလား)ေပါ့။ ဒါေပမဲ့ သူတုိ႕ကေကာ အထက္ကေျပာသလုိ က်ေနာ္ေရးခဲ့တဲ့ စာေတြကုိ ဖတ
္တတ္ပါ့မလား က်ေနာ္ဆုိလုိခ်က္ေတြကုိ နားလည္ပ့ါမလား း)

ဂ။ ေတြးမိေတြးရာ အေတြး..

အေတြးေတြကလဲ မရွိပါဘူး။ တခုပဲ ေတြးေနမိမွာပဲ။ ေနာင္ျဖစ္လာမဲ့ ကမာၻသစ္ကလူဆုိတဲ့ သတၱ၀ါ (လူလုိ႕ေကာ သူတုိ႕က ေခၚပါ့မလားမသိ)မွာလဲ လက္ရွိကမာၻကလူေတြလုိ မတရားစုိးမုိး၊ အႏုိင္က်င့္တတ္တဲ့ လူသားမပီသတဲ့ အက်င့္ေတြ ပါလာမလားေပါ့ ဘုရားသခင္က ျဖဴစင္တဲ့ လူဆုိတဲ့ သတၱ၀ါေတြကုိၾကီးပဲ ဖန္ဆင္းေပးလုိက္မယ္ဆုိ ပုိေကာင္းမယ္လုိ႕ ေတြးမိမယ္။ အက်ဥ္းေထာင္ကလူေတြ၊ မတရား အျပစ္ဒဏ္ခံေနရတဲ့ လူေတြ၊ ေသဒဏ္ခ်ခံရတဲ့ လူေတြ အားလုံးအားလုံး ေသၾကရမွာဆုိေတာ့ သူတုိ႕လဲ ကမာၻေျမေပၚမွာ လြတ္လပ္စြာနဲ႕ ေသဆုံးၾကပါေစလုိ႕ ေတြးေနမိပါတယ္။

၉။ ဂုဏ္ယူခ်င္တာက..

ဂုဏ္ယူခ်င္တာကေတာ့ လုံး၀မရွိပါ။ က်ေနာ့္ဘ၀မွာ ဂုဏ္ယူခ်င္တဲ့ အရာဆုိတာမရွိသေလာက္ပါပဲ။ တတ္စြမ္းသေလာက္ လုပ္ခဲ့တယ္။ ျဖစ္ခဲ့တယ္ ေအာင္ျမင္ခဲ့တယ္ ဒါဆုိလွ်င္ ေပ်ာ္သည္၊ မျဖစ္ခဲ့ က်ရႈံးခဲ့လွ်င္ ၀မ္းနည္းမည္။ ဂုဏ္ယူစရာရွိေလာက္ေအာင္လဲ က်ေနာ္ ဂႏၶီတုိ႕၊ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းတုိ႕လုိ တုိင္းျပည္အတြက္ မလုပ္ေပးႏုိင္ခဲ့ေပ။ လူသားေတြအခ်င္းခ်င္းအေပၚမွာလဲ အမွားေတြ သိရက္ႏွင့္ျဖစ္ေစ မသိပဲႏွင့္ျဖစ္ေစ က်ဴးလြန္ေကာင္း က်ဴးလြန္ခဲ့ဖူးမည္။ ထုိအတြက္ ဂုဏ္ဆုိတဲ့ စကားလုံးက က်ေနာ့္အတြက္ေတာ့ မဟုတ္ေပ။

၁၀။ ရွာႀကံေျဖသိမ့္မိတာက..

တကယ္၍ အေပၚမွာ ေျပာခဲ့သလုိ က်ေနာ္ခ်စ္တဲ့ မိသားစုေတြ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ ဘေလာ့ဂါညီအကိုေမာင္နွမေတြ အားလုံး တစုတေ၀းထဲ ေနျပီး ေသၾကရမယ္ဆုိ က်ေနာ္ ရွာၾက့ ေျဖသိမ့္ေနမိမွာပဲ။ ေသတာေတာင္ ခ်စ္ခင္တဲ့လူေတြနဲ႕ တူတူေသေၾကရတယ္လုိ႕ေပါ့....

၁၁။ က်ဴးရင့္ခ်င္တဲ့ ဥဒါန္း..

ဥဒါန္းဆုိတာထက္ ေတာင္းပန္ခ်င္တာေလးေတြပါ။ က်ေနာ္ေၾကာင့္ စိတ္ဆင္းရဲခဲ့တဲ့ လူေတြ၊ လုိအပ္ခ်က္ေတြကုိ မျဖည့္ဆည္းေပးႏုိင္ခဲ့တဲ့ လူေတြအတြက္ က်ေနာ္ ေတာင္းပန္ခ်င္ပါတယ္။

အခ်ိန္
တုိေတာင္းလွတဲ့အခ်ိန္
တူတူဆုံေတြ႕ ရင္းႏွီးခဲ့သည္။
မ်ိဳးေတာ္ခဲ့သည္ တခ်ိန္မွာေတာ့
တူတူသြားမည္ ေနာက္ကမာၻသုိ႕
မေၾကာက္မရြံ႕ တရားမွတ္လွ်င္
ေကာင္းရာသုကတိ လားေစ၏


ေလးစားရေသာ ကဗ်ာဆရာအကိုေအာင္သာငယ္ Tag တဲ့ တကယ္လို႔ ကမၻာပ်က္မယ္ ဆိုရင္ေပါ့ ဆုိတဲ့ Tag Post ေလးပါ။ ထပ္ျပီး မTag ေတာ့ပါဘူး။ အနိစၥအာရုံ ျမင္ကြင္းေတြ ထပ္ျပီး ဖတ္ေနရမွာဆုိးလုိ႕ အေဟးေဟးးးးးးးး ေရးခ်င္သပါ့ဆုိလဲ က်ေနာ့္ကုိခင္တဲ့လူေတြ အကုန္သာေရး Tag တယ္ဗ်ိဳ႕ တကယ္ေတာ့ ဘာမွလဲမသိ၊ ဟုတ္တာလဲမဟုတ္ ေလာက္ပါဘူး။ ၾကည့္ဖူးတဲ့ စူပါမင္းလုိျဖစ္ရင္ေကာင္းမယ္ ေျပးလုိ႕လြတ္မယ္ေနာ့္။ က်ေနာ္ကေတာ့ လုံး၀မယုံပါ :)) ဘာပဲေျပာေျပာ ၂၀၁၂ ဆုိေတာ့ နီးေနျပီေနာ့္ မိန္းမမရေသးေတာ့ ရဖူးတယ္ရွိေအာင္ ယူထားရင္ေကာင္းမယ္ အဟား ဟားးးး :)

မွတ္ခ်က္။ ။ ပုံကုိ Google မွ ယူပါသည္။




ေလးစားလ်က္ ေတာင္ေပၚသား

D O O M S D A Y



က်ေနာ္သည္ တခါတရံ စိတ္တုိ႕၏ ေခၚေဆာင္မူေနာက္ကုိ လုိက္ပါသြားတတ္သည္။ တခါတရံတြင္ မေတြးသင့္ေသာ အရာမ်ားကုိေတြးေတာ တတ္ျပန္သည္။ လူေတြ ဟုတ္သည္ သည္လူေတြ ေသသြားလွ်င္ ဘယ္ကုိေရာက္ကုန္သလဲ... ဥပမာ က်ေနာ္... က်ေနာ္ ေသဆုံးသြားလွ်င္ေကာ ဘယ္ေနရာကုိေရာက္၍ ဘာေတြျဖစ္ေနမည္လဲ က်ေနာ္စဥ္းစားၾကည့္ဖူးသည္။ ဘာသာတရားေတြ ကြဲျပားၾကသည့္အေလ်ာက္ အယူအဆေတြလဲ မ်ိဳးစုံရွိၾကေပမည္။ က်ေနာ္သိခ်င္တာတခုက က်ေနာ္ ေသသြားသည္ ရွိေသာ္ က်န္ရွိေနသည့္ က်ေနာ္မိသားစုေတြ၊ သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းအသင္းေတြကုိ က်ေနာ္ ျပန္သိႏုိင္ဦးမည္လား၊ ဘယ္သူေျပာႏုိင္မည္နည္း ဘယ္သူ႕မွ အတတ္မေျပာႏုိင္ပါ အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ ေသသြားသူမ်ားသည္ အစမ္းေသဖူးၾကသူမ်ား မဟုတ္သည္ျဖစ္ေန၍ပင္ ျဖစ္ေပမည္။

ဘယ္ဘာသာတရားတြင္မဆုိ ေကာင္းတာလုပ္လွ်င္ ေကာင္းသည့္အက်ိဳးကုိခံစားၾကရေပမည္။ မေကာင္းတာလုပ္လွ်င္ မေကာင္းသည့္ အက်ိဳးကုိ ခံစားၾကရေပမည္။ ဟုတ္ျပီ ေကာင္းသည့္အရာေတြ လုပ္မိျပီဆုိလွ်င္ နတ္ျပည္ဟုေခၚၾကေသာ ေနရာေတြကိုေရာက္ႏုိင္သည္ဟု ေျပာၾကသည္။ မေကာင္းသည့္အရာေတြ လုပ္လွ်င္ ငရဲျပည္ဟုေခၚေသာ ေနရာေရာက္၍ ဒုကၡေတြ ခံၾကရေပမည္ဟု ေျပာၾကသည္။ ဒါဆုိ အဲ့လုိေနရာမ်ိဳးေတြမွာေကာ သူတုိ႕သည္ ဘာဘာသာစကားနဲ႕ေျပာၾကလဲ က်ေနာ္တုိ႕ကေကာ သူတုိ႕ေျပာတာနားလည္ပါ့မလား။ ဒါကုိဘယ္သူမွ ေသခ်ာမသိႏုိင္ အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ လူတုိင္းသည္ နတ္ျပည္၊ ငရဲျပည္ကုိေရာက္ဖူးျပီး ျပန္လာ၍ေျပာျပၾကသည္ဟု မၾကားဖူးေပ။ ငယ္စဥ္က ေသခါနီးလူတေယာက္က ငရဲျပည္ကုိေရာက္သြားသည္ ထုိေနရာ၏ဆုိးကြက္မ်ားကုိျမင္ခဲ့ရသည္ဟု ျပန္ေျပာဖူးသည့္ စသည့္စာအုပ္မ်ား ဖတ္ဖူးခဲ့သည္။ ထုိသုိ႕ေသာ စာအုပ္မ်ားကုိ အသက္ၾကီးလာေသာ သိပ္ျပီးမယုံခ်င္ေတာ့ေပ ထုိသူသည္ သူ႕၏အစြဲႏွင့္သူ ေျပာတာေကာ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးလား.. ဒီလုိ လား... လား.. မ်ိဳးမ်ားစြာနွင့္ က်ေနာ္ေတြးၾကည့္ဖူးေပသည္။ ေနာက္ဆုံးအေျဖသာ က်ေနာ္ရသည္။ ဤသည္ကား လူေတြ၏ ယုံၾကည္ခ်က္ပင္ျဖစ္သည္။

ဟုတ္သည္ ယုံၾကည္ခ်က္။ ဘယ္အရာမဆုိ ယုံၾကည္ခ်က္ရွိလွ်င္ေအာင္ျမင္သည္။ ထုိ႕အတူ ဘာသာတရားဆုိသည္မွာလဲ ယုံၾကည္ခ်က္ရွိသူမ်ားအဖုိ႕ ပုိမုိအစြမ္းေရာက္ေပသည္ဟု က်ေနာ္ယုံၾကည္သည္။ ယုံၾကည္ခ်က္တခုကုိ တည္ေဆာက္ဖုိ႕ အေျခခံအက်ဆုံးအရာသည္ လူေတြ၏ စိတ္ဓါတ္ပင္ျဖစ္သည္။ တခ်ိဳ႕သည္ ယုံၾကည္ခ်က္ရွိေပမဲ့ စိတ္ဓါတ္ကမခုိင္မာတတ္ေပ၊ စိတ္ဓါတ္မေကာင္းသူတေယာက္၏ ယုံၾကည္ခ်က္သည္လဲ မွန္ကန္ေသာ ယုံၾကည္ခ်က္မဟုတ္ႏုိင္ေပ။ တယူသန္ေသာ၊ တေဇာက္ကန္းႏုိင္ေသာ ယုံၾကည္ခ်က္သာ ျဖစ္လာေပမည္။ ဥပမာ တရားမွ်တမူမရွိေသာ၊ စိတ္ဓါတ္မေကာင္းေသာ ဘုရင္အုပ္ခ်ဳပ္ေသာ တုိင္းျပည္သည္ သူ၏ယုံၾကည္ခ်က္ (မွားယြင္းေသာ)ေၾကာင့္ အက်ိဳးဆက္က ျပည္သူေတြသာ ခံၾကရေပမည္။ အထက္က ျပဳမူေသာ အခ်က္တုိ႕သည္ ေအာက္ကလက္ေအာက္ငယ္သားမ်ားကုိ ဒဏ္ခံရေစသည္။

ဤကမာၻေပၚတြင္ ထုိသုိ႕ေသာ တရားမွ်တမူ မရွိတဲ့လူေတြ မ်ားသထက္မ်ားလာလွ်င္ ခုိးဆုိး၊ လုယက္မူေတြမ်ားလာမည္။ ထုိသူတုိ႕၏စိတ္ထဲတြင္လဲ ဘာသာတရားလဲမရွိေတာ့ေပ၊ လူက်င့္၀တ္ဆုိတာလဲ နားမလည္။ အရာရာကုိ ႏုိင္ထက္စီးနင္းလုပ္လာေပမည္။ ထုိသုိ႕ေသာ လူမ်ိဳးေတြမ်ားလာလွ်င္ ကမာၻေလာကၾကီးသည္လဲ သာယာေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ေတြ ေပ်ာက္ဆုံးသြားေပမည္။ မေကာင္းတာေတြလုပ္တာမ်ားလာလွ်င္ ကမာၻေပၚတြင္ရွိသည့္ ေဂဟ စနစ္သည္လွ်င္ အေႏွးနဲ႕အျမန္ ပ်က္သုန္းသြားေပမည္။ ယခုေတာင္ မၾကားခ်င္တာေတြ ၾကားေနရသည္။ ကေလးသာသာအရြယ္က ေနာက္ထပ္ ကေလးတေယာက္ေမြးဖြားတာ၊ ဆူနာမီလုိ သဘာ၀ေဘးအႏၱာရယ္ေတြ ျဖစ္ေပၚမူေတြ၊ ငလ်င္လုိ အရာေတြ ျဖစ္ေပၚမူ စိပ္တထက္ စိပ္လာတာ ေသခ်ာသည္ ကမၻာၾကီးသည္ အေႏွးနဲ႕ အျမန္ပ်က္သုန္းေခ်ေပမည္။ လာမည့္ ၂၀၁၂ တြင္ ကမာၻၾကီး ပ်က္ေတာ့မည္ဆုိလွ်င္ သင္ဘာလုပ္မည္နည္း။ က်ေနာ္ကေတာ့.......

၁။ ဘယ္သူေတြနဲ႔ရွိေနခ်င္လဲ..

က်ေနာ္ကေတာ့ တဦးတေယာက္ထဲ မေနခ်င္ပါဘူး။ က်ေနာ္ရဲ႕ေသဆုံးရေတာ့မဲ့အခ်ိန္မွာ က်ေနာ္ခ်စ္တဲ့ မိသားစု၊ခ်စ္သူ၊သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလုံးနဲ႕ တေနရာထဲမွာ စုစုေ၀းေ၀းေနျပီး ဘာသာတရားေလး လုပ္ျပီး ေကာင္းမြန္စြာ အသက္ေသဆုံးခ်င္ပါတယ္။

၂။ ဘာေတြခံစားေနရမလဲ..

ေထြေထြထူးထူးေသာ ခံစားရမယ္မထင္ပါဘူး။ ဘာလုိ႕လဲဆုိေတာ့ လာမဲ့ ၂၀၁၂ ဆုိတာ က်ေနာ္တုိ႕အတြက္ သိပ္ကုိတုိေတာင္းလြန္းတဲ့ အခ်ိန္တခုျဖစ္ေနေလေတာ့ က်ေနာ္ဘာဆုိ ဘာမွ လုပ္ျဖစ္မယ္မထင္ဘူး။ ျပီးေတာ့ အားလုံးကုိ တူတူေသၾကရမယ္ဆုိေတာ့ မိဘအတြက္မလုပ္ေပးႏုိင္ေသးတာေတြ ေတြးျပီးမခံစားခ်င္ေတာ့ဘူးေလ။ ျဖစ္ႏုိင္မယ္ဆုိရင္ ၂၀၁၂ မတုိင္ခင္အခ်ိန္အတြင္း မိသားစုကုိ လုိေလသည့္မရွိ ထားခ်င္ပါတယ္။ ဒါဟာလဲ သာမာန္လူတေယာက္အတြက္ မလြယ္ကူလွပါဘူး။ ၂၀၁၂ ဆုိေတာ့ ေပးတဲ့အခ်ိန္က အရမ္းတုိေနပါတယ္။ း) ထုိ႕အတြက္ ဘာမွလဲ ခံစားမိမယ္ မထင္ပါဘူး။

၃။ ဘာေတြျပင္ဆင္ထားမလဲ..

နံပါတ္(၁)က ေျပာသလုိပါပဲ။ ခ်စ္တဲ့လူေတြ၊ခင္မင္ခြင့္ရတဲ့လူေတြ အားလုံးကုိ တေနရာထဲမွာ စုေ၀းလုိ႕ ရေအာင္ေတာ့ ျပင္ဆင္ခ်င္ပါေသးတယ္။ အဆင္ေျပမယ္ဆုိရင္ေတာ့ တခုေတာင္းဆုိခ်င္ပါေသးတယ္။ ရုိးသားတဲ့၊ ပြင့္လင္းတဲ့ လူကုိ လူခ်င္းစာနာတတ္တဲ့ က်ေနာ္ခ်စ္တဲ့ ဘေလာ့ဂါဆုိတဲ့ ညီအကုိေမာင္ႏွမေတြကုိ အျပင္မွာမေသခင္ ေတြ႕ဆုံခ်င္ပါေသးတယ္

၄။ ၀မ္းနည္းမိမွာက..

၀မ္းနည္းစရာကလဲ ဘာမွၾကီး ရွိမယ္မထင္ပါဘူး။ ဘာလုိ႕လဲဆုိေတာ့ အေပၚကေျပာခဲ့သလုိ ေသမွာက ကုိယ္တေယာက္ထဲမွ မဟုတ္တာ။ အားလုံးေသၾကရမွာပါပဲ။ တခုပဲ ၂၀၁၂ မွာေမြးဖြားလာတဲ့ အရြယ္မေရာက္ေသးတဲ့ ကေလးငယ္ေတြ ဘာဆုိဘာမွမသိေသးတဲ့ အျပစ္ကင္းစင္တဲ့ ကေလးငယ္ေတြ သူတုိ႕ေတြ ကမာၻေလာကၾကီး အရသာေတြကုိ (ေကာင္းျခင္း၊ဆုိးျခင္း) မခံစားဖူးပဲ ေပ်ာက္ဆုံးၾကရမွာကုိေတာ့ ၀မ္းနည္းမိပါတယ္။

၅။ ေၾကာက္လန္႔မိတာက..

ေၾကာက္လန္႕မိတာကေတာ့ ရွိပါတယ္။ လူတုိင္းေသသြားရင္ အသက္သာဆုံးေသဆုံးခ်င္ၾကပါတယ္။ ခုဟာက ကမာၻကပ်က္မွာဆုိေတာ့ အနာတရေတြ ရွိမွာ။ လူေတြေအာ္ဟစ္ေနမွာ တခ်ိဳ႕ေတြက ေသြးသံတရဲရဲနဲ႕ ျဖစ္ေနမွာ၊ သားေပ်ာက္တဲ့ အမိလုိ တငုိငုိ တရီရီ ျဖစ္ေနမွာေတြ ဆုိးရြားတဲ့ ခံစားမူေတြရျပီး ေသဆုံးေနၾကရမွာ ဒါေတြကုိ ေတြးျပီး ေၾကာက္ေနမိပါတယ္။ အားလုံးလဲ ေသဆုံးမယ္ဆုိ နာက်င္မူေတြ မရွိပဲ အျမန္ဆုံး ေသၾကပါေစ :P

၆။ ေဆာင္ထားခ်င္တာ..

ေဆာင္ထားခ်င္တာကေတာ့ ဘ၀မွာအေရးအၾကီးဆုံး ဘုရားစာအုပ္ေတြပါပဲ။ အဲ့ဒီအခ်ိန္ေလးမွာ မိသားစုနဲ႕ တူတူ ရသမွ် ဘုရားစာေတြ ရြတ္မယ္ေလ။ ကုသုိလ္ေကာင္းမူလုိခ်င္တာ၊ နတ္ျပည္ဆုိတဲ့ေနရာကုိေရာက္ခ်င္တာဆုိတာထက္ အေပၚကေျပာခဲ့တဲ့ အတုိင္း လူတုိင္းယုံၾကည္မူေလးေတြနဲ႕ ကုိယ္နဲ႕သက္ဆုိင္တဲ့ ဘာသာတရားကုိ စိတ္ထဲက ယုံၾကည္စြာနဲ႕ လုပ္ႏုိင္ၾကပါေစ။

၇။ ဘာေတြေရးမိမလဲ..

ဘာမွေတာ့ မေရးျဖစ္ေလာက္ပါဘူး။ ေရးေတာ့လဲ ဒီစာေတြက က်န္ခဲ့ပါဦးမလား။ အင္တာနက္ သုံးေနရင္လဲ ရမွာမဟုတ္ေလာက္ဘူးေလ ကံထူးတဲ့အရာေတြ က်န္ခဲ့မယ္ဆုိရင္ေတာ့ Hard disk အလုံး ၁ ေသာင္းေလာက္ကုိ ဤကမာၻေပၚရဲ႕ အေၾကာင္းေတြ၊ က်ေနာ္တုိ႕ျမန္မာျပည္ရဲ႕ အေၾကာင္းေတြ ေရးျပီး ထားခဲ့ခ်င္ပါတယ္။ ေနာင္လာမဲ့ ကမာၻသစ္က လူဆုိတဲ့ သတၱ၀ါေတြအတြက္ (လူလုိ႕ေကာ သူတုိ႕က ေခၚပါ့မလား)ေပါ့။ ဒါေပမဲ့ သူတုိ႕ကေကာ အထက္ကေျပာသလုိ က်ေနာ္ေရးခဲ့တဲ့ စာေတြကုိ ဖတ္တတ္ပါ့မလား က်ေနာ္ဆုိလုိခ်က္ေတြကုိ နားလည္ပ့ါမလား း)

ဂ။ ေတြးမိေတြးရာ အေတြး..

အေတြးေတြကလဲ မရွိပါဘူး။ တခုပဲ ေတြးေနမိမွာပဲ။ ေနာင္ျဖစ္လာမဲ့ ကမာၻသစ္ကလူဆုိတဲ့ သတၱ၀ါ (လူလုိ႕ေကာ သူတုိ႕က ေခၚပါ့မလားမသိ)မွာလဲ လက္ရွိကမာၻကလူေတြလုိ မတရားစုိးမုိး၊ အႏုိင္က်င့္တတ္တဲ့ လူသားမပီသတဲ့ အက်င့္ေတြ ပါလာမလားေပါ့ ဘုရားသခင္က ျဖဴစင္တဲ့ လူဆုိတဲ့ သတၱ၀ါေတြကုိၾကီးပဲ ဖန္ဆင္းေပးလုိက္မယ္ဆုိ ပုိေကာင္းမယ္လုိ႕ ေတြးမိမယ္။ အက်ဥ္းေထာင္ကလူေတြ၊ မတရား အျပစ္ဒဏ္ခံေနရတဲ့ လူေတြ၊ ေသဒဏ္ခ်ခံရတဲ့ လူေတြ အားလုံးအားလုံး ေသၾကရမွာဆုိေတာ့ သူတုိ႕လဲ ကမာၻေျမေပၚမွာ လြတ္လပ္စြာနဲ႕ ေသဆုံးၾကပါေစလုိ႕ ေတြးေနမိပါတယ္။

၉။ ဂုဏ္ယူခ်င္တာက..

ဂုဏ္ယူခ်င္တာကေတာ့ လုံး၀မရွိပါ။ က်ေနာ့္ဘ၀မွာ ဂုဏ္ယူခ်င္တဲ့ အရာဆုိတာမရွိသေလာက္ပါပဲ။ တတ္စြမ္းသေလာက္ လုပ္ခဲ့တယ္။ ျဖစ္ခဲ့တယ္ ေအာင္ျမင္ခဲ့တယ္ ဒါဆုိလွ်င္ ေပ်ာ္သည္၊ မျဖစ္ခဲ့ က်ရႈံးခဲ့လွ်င္ ၀မ္းနည္းမည္။ ဂုဏ္ယူစရာရွိေလာက္ေအာင္လဲ က်ေနာ္ ဂႏၶီတုိ႕၊ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းတုိ႕လုိ တုိင္းျပည္အတြက္ မလုပ္ေပးႏုိင္ခဲ့ေပ။ လူသားေတြအခ်င္းခ်င္းအေပၚမွာလဲ အမွားေတြ သိရက္ႏွင့္ျဖစ္ေစ မသိပဲႏွင့္ျဖစ္ေစ က်ဴးလြန္ေကာင္း က်ဴးလြန္ခဲ့ဖူးမည္။ ထုိအတြက္ ဂုဏ္ဆုိတဲ့ စကားလုံးက က်ေနာ့္အတြက္ေတာ့ မဟုတ္ေပ။

၁၀။ ရွာႀကံေျဖသိမ့္မိတာက..

တကယ္၍ အေပၚမွာ ေျပာခဲ့သလုိ က်ေနာ္ခ်စ္တဲ့ မိသားစုေတြ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ ဘေလာ့ဂါညီအကိုေမာင္နွမေတြ အားလုံး တစုတေ၀းထဲ ေနျပီး ေသၾကရမယ္ဆုိ က်ေနာ္ ရွာၾက့ ေျဖသိမ့္ေနမိမွာပဲ။ ေသတာေတာင္ ခ်စ္ခင္တဲ့လူေတြနဲ႕ တူတူေသေၾကရတယ္လုိ႕ေပါ့....

၁၁။ က်ဴးရင့္ခ်င္တဲ့ ဥဒါန္း..

ဥဒါန္းဆုိတာထက္ ေတာင္းပန္ခ်င္တာေလးေတြပါ။ က်ေနာ္ေၾကာင့္ စိတ္ဆင္းရဲခဲ့တဲ့ လူေတြ၊ လုိအပ္ခ်က္ေတြကုိ မျဖည့္ဆည္းေပးႏုိင္ခဲ့တဲ့ လူေတြအတြက္ က်ေနာ္ ေတာင္းပန္ခ်င္ပါတယ္။

အခ်ိန္
တုိေတာင္းလွတဲ့အခ်ိန္
တူတူဆုံေတြ႕ ရင္းႏွီးခဲ့သည္။
မ်ိဳးေတာ္ခဲ့သည္ တခ်ိန္မွာေတာ့
တူတူသြားမည္ ေနာက္ကမာၻသုိ႕
မေၾကာက္မရြံ႕ တရားမွတ္လွ်င္
ေကာင္းရာသုကတိ လားေစ၏


ေလးစားရေသာ ကဗ်ာဆရာအကိုေအာင္သာငယ္ Tag တဲ့ တကယ္လို႔ ကမၻာပ်က္မယ္ ဆိုရင္ေပါ့ ဆုိတဲ့ Tag Post ေလးပါ။ ထပ္ျပီး မTag ေတာ့ပါဘူး။ အနိစၥအာရုံ ျမင္ကြင္းေတြ ထပ္ျပီး ဖတ္ေနရမွာဆုိးလုိ႕ အေဟးေဟးးးးးးးး ေရးခ်င္သပါ့ဆုိလဲ က်ေနာ့္ကုိခင္တဲ့လူေတြ အကုန္သာေရး Tag တယ္ဗ်ိဳ႕ တကယ္ေတာ့ ဘာမွလဲမသိ၊ ဟုတ္တာလဲမဟုတ္ ေလာက္ပါဘူး။ ၾကည့္ဖူးတဲ့ စူပါမင္းလုိျဖစ္ရင္ေကာင္းမယ္ ေျပးလုိ႕လြတ္မယ္ေနာ့္။ က်ေနာ္ကေတာ့ လုံး၀မယုံပါ :)) ဘာပဲေျပာေျပာ ၂၀၁၂ ဆုိေတာ့ နီးေနျပီေနာ့္ မိန္းမမရေသးေတာ့ ရဖူးတယ္ရွိေအာင္ ယူထားရင္ေကာင္းမယ္ အဟား ဟားးးး :)

မွတ္ခ်က္။ ။ ပုံကုိ Google မွ ယူပါသည္။




ေလးစားလ်က္ ေတာင္ေပၚသား

ဖိတ္ေခၚပါတယ္


ေအာက္တုိဘာ 25 ရက္ေန႕ဆုိ က်ေနာ္တုိ႕ ေတာင္ၾကီးတန္ေဆာင္တုိင္ပြဲေတာ္ၾကီး စေတာ့မွာပါ။ အခုခ်ိန္ေလာက္ဆုိ ေတာင္ၾကီးျမိဳ႕ေလးမွာပဲ စည္ကားေနေလာက္ပါျပီ။ ညပုိင္းဆုိလဲ အေပ်ာ္တမ္းလႊတ္တဲ့ မီးပုံပ်ံေလးေတြနဲ႕ ေကာင္းကင္မွာ အလင္းစက္ကေလးေတြ မ်ားေနေလာက္ေရာေပါ့။ က်ေနာ္တုိ႕လုိ အေ၀းေရာက္ ျမိဳ႕သူ၊ျမိဳ႕သားေတြအတြက္ကေတာ့ လြမ္းရျပန္ျပီ ေနာက္တႏွစ္ပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ လူကုိယ္တုိင္ မကဲႏုိင္ေပမဲ့ က်ေနာ္တုိ႕အားလုံး အဆင္ေျပေအာင္ အကုန္မျပည့္စုံေပမဲ့ အလြမ္းေတြအနဲငယ္ေျပေပ်ာက္ေစေအာင္ ရည္ရြယ္ျပီး ေတာင္ၾကီးျမိဳ႕သူ၊ျမိဳ႕သားမ်ားက အင္တာနက္ေပၚကေနျပီးေတာ့ Live လႊင့္တင္ေပးပါမယ္။ ဒီအတြက္ အရမ္းကုိ ေက်နပ္အားရမိပါတယ္။ ဘယ္သူေတြ ဘာေျပာေျပာ က်ေနာ္တုိ႕ ေတာင္ေပၚသားေတြအတြက္ ဂုဏ္ယူရပါတယ္။

ဒီလုိ Live လႊင့္ႏုိင္ဖုိ႕အတြက္ မ်ားစြာေသာ အခက္အခဲေတြ ရွိပါတယ္။ ဒီအခက္အခဲေတြကုိ အေကာင္းဆုံးျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားျပီး အေ၀းေရာက္လူေတြအတြက္ ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္ စီစဥ္ေပးတဲ့ ေတာင္ၾကီးခ်ယ္ရီေျမ မွ တာ၀န္ရွိသူမ်ားကုိ ေက်းဇူးအရမ္းတင္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ Studio 35 နဲ႕တကြ ရွမ္းျပည္နယ္ကြန္ပ်ဴတာ ပညာရွင္အသင္း၊ အင္တာနက္လုိင္းကုိ ခ်ေပးတဲ့ လူၾကီးဆုိသူေတြကုိလဲ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္လုိ႕ (ပြဲမျပီးေသးလုိ႕ ေက်းဇူးပါ အဟီး) ေျပာလုိပါတယ္။ က်ေနာ္ခ်စ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ား၊ ဘေလာ့ညီအကုိ၊ေမာင္ႏွမမ်ားလဲ အပ်င္းေျပျဖစ္ေစ၊ မျမင္ဖူးတဲ့လူေတြျဖစ္ေစ ဒီေနရာမွာ တူတူလာၾကည့္ႏုိင္ပါတယ္။ ေပ်ာ္ရႊင္စရာ ေတာင္ၾကီးခ်ယ္ရီေျမ ရဲ႕ ဒီေနရာမွာ 25 ရက္ေန႕က စျပီး ဆုံေတြ႕ၾကပါစုိ႕လားဗ်ာ



*** ပုံကုိ ေတာင္ၾကီးခ်ယ္ရီေျမမွ ယူထားပါသည္။ ***



ေလးစားလ်က္ ေတာင္ေပၚသား

ဖိတ္ေခၚပါတယ္


ေအာက္တုိဘာ 25 ရက္ေန႕ဆုိ က်ေနာ္တုိ႕ ေတာင္ၾကီးတန္ေဆာင္တုိင္ပြဲေတာ္ၾကီး စေတာ့မွာပါ။ အခုခ်ိန္ေလာက္ဆုိ ေတာင္ၾကီးျမိဳ႕ေလးမွာပဲ စည္ကားေနေလာက္ပါျပီ။ ညပုိင္းဆုိလဲ အေပ်ာ္တမ္းလႊတ္တဲ့ မီးပုံပ်ံေလးေတြနဲ႕ ေကာင္းကင္မွာ အလင္းစက္ကေလးေတြ မ်ားေနေလာက္ေရာေပါ့။ က်ေနာ္တုိ႕လုိ အေ၀းေရာက္ ျမိဳ႕သူ၊ျမိဳ႕သားေတြအတြက္ကေတာ့ လြမ္းရျပန္ျပီ ေနာက္တႏွစ္ပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ လူကုိယ္တုိင္ မကဲႏုိင္ေပမဲ့ က်ေနာ္တုိ႕အားလုံး အဆင္ေျပေအာင္ အကုန္မျပည့္စုံေပမဲ့ အလြမ္းေတြအနဲငယ္ေျပေပ်ာက္ေစေအာင္ ရည္ရြယ္ျပီး ေတာင္ၾကီးျမိဳ႕သူ၊ျမိဳ႕သားမ်ားက အင္တာနက္ေပၚကေနျပီးေတာ့ Live လႊင့္တင္ေပးပါမယ္။ ဒီအတြက္ အရမ္းကုိ ေက်နပ္အားရမိပါတယ္။ ဘယ္သူေတြ ဘာေျပာေျပာ က်ေနာ္တုိ႕ ေတာင္ေပၚသားေတြအတြက္ ဂုဏ္ယူရပါတယ္။

ဒီလုိ Live လႊင့္ႏုိင္ဖုိ႕အတြက္ မ်ားစြာေသာ အခက္အခဲေတြ ရွိပါတယ္။ ဒီအခက္အခဲေတြကုိ အေကာင္းဆုံးျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားျပီး အေ၀းေရာက္လူေတြအတြက္ ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္ စီစဥ္ေပးတဲ့ ေတာင္ၾကီးခ်ယ္ရီေျမ မွ တာ၀န္ရွိသူမ်ားကုိ ေက်းဇူးအရမ္းတင္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ Studio 35 နဲ႕တကြ ရွမ္းျပည္နယ္ကြန္ပ်ဴတာ ပညာရွင္အသင္း၊ အင္တာနက္လုိင္းကုိ ခ်ေပးတဲ့ လူၾကီးဆုိသူေတြကုိလဲ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္လုိ႕ (ပြဲမျပီးေသးလုိ႕ ေက်းဇူးပါ အဟီး) ေျပာလုိပါတယ္။ က်ေနာ္ခ်စ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ား၊ ဘေလာ့ညီအကုိ၊ေမာင္ႏွမမ်ားလဲ အပ်င္းေျပျဖစ္ေစ၊ မျမင္ဖူးတဲ့လူေတြျဖစ္ေစ ဒီေနရာမွာ တူတူလာၾကည့္ႏုိင္ပါတယ္။ ေပ်ာ္ရႊင္စရာ ေတာင္ၾကီးခ်ယ္ရီေျမ ရဲ႕ ဒီေနရာမွာ 25 ရက္ေန႕က စျပီး ဆုံေတြ႕ၾကပါစုိ႕လားဗ်ာ



*** ပုံကုိ ေတာင္ၾကီးခ်ယ္ရီေျမမွ ယူထားပါသည္။ ***



ေလးစားလ်က္ ေတာင္ေပၚသား

လွ်ာ




လွ်ာ
တခုထဲပါပဲ ဒါေပမဲ့ ရႈပ္တယ္
စကားေတြ မ်ားၾကတယ္
ရန္ေတြ ပြားၾကမယ္
ခ်ိဳျခင္း၊ ခါးျခင္းကုိ ဖန္တီးတယ္
အရသာကုိ ခံစားတတ္တယ္

လွ်ာ
သာယာတဲ့ အသံေတြ ထြက္တတ္တယ္
နား၀င္ပီယံ အသံေတြ ေျပာတတ္တယ္
ဆုေတာင္းသံေတြ ေအာ္ၾကတယ္
ရုိင္းစုိင္းမူေတြကုိ ေဖာ္ျပတယ္
ညစ္ညမ္းမူေတြနဲ႕ ျပည့္ေနတတ္တယ္


လွ်ာ
ဟန္ေဆာင္မူေတြ လုပ္ၾကတယ္
မူရင္းစိတ္ကုိ ဖုံးကြယ္ဖုိ႕ သုံးတတ္ၾကတယ္
ေနာက္ဆုံး အေျဖကေတာ့
လုပ္ငန္းေတြ အမ်ားၾကီးထမ္းေဆာင္ရေပမဲ့
လူေတြမွာတခုထဲရွိတယ္
တခုထဲပါပဲ ဒါေပမဲ့ လွ်ာ

*** ပုံကုိ Googleမွ ယူထားပါသည္။ ***



ေလးစားလ်က္ ေတာင္ေပၚသား

လွ်ာ




လွ်ာ
တခုထဲပါပဲ ဒါေပမဲ့ ရႈပ္တယ္
စကားေတြ မ်ားၾကတယ္
ရန္ေတြ ပြားၾကမယ္
ခ်ိဳျခင္း၊ ခါးျခင္းကုိ ဖန္တီးတယ္
အရသာကုိ ခံစားတတ္တယ္

လွ်ာ
သာယာတဲ့ အသံေတြ ထြက္တတ္တယ္
နား၀င္ပီယံ အသံေတြ ေျပာတတ္တယ္
ဆုေတာင္းသံေတြ ေအာ္ၾကတယ္
ရုိင္းစုိင္းမူေတြကုိ ေဖာ္ျပတယ္
ညစ္ညမ္းမူေတြနဲ႕ ျပည့္ေနတတ္တယ္


လွ်ာ
ဟန္ေဆာင္မူေတြ လုပ္ၾကတယ္
မူရင္းစိတ္ကုိ ဖုံးကြယ္ဖုိ႕ သုံးတတ္ၾကတယ္
ေနာက္ဆုံး အေျဖကေတာ့
လုပ္ငန္းေတြ အမ်ားၾကီးထမ္းေဆာင္ရေပမဲ့
လူေတြမွာတခုထဲရွိတယ္
တခုထဲပါပဲ ဒါေပမဲ့ လွ်ာ

*** ပုံကုိ Googleမွ ယူထားပါသည္။ ***



ေလးစားလ်က္ ေတာင္ေပၚသား
Blogger Template by Clairvo