ဒီကမၻာေလာကၾကီးမွာ လူသားေတြေလာက္ လုိအင္ေတာင့္တ သ၀န္တုိမႈ မ်ားတဲ့ သတၱႅ၀ါ မရွိဘူးလုိ့ ကြ်န္ေတာ္ထင္တယ္ဗ်ာ.. ဘာေၾကာင့္ဒီလုိ ေျပာရလဲဆုိေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ေတြ့ဖူး ၾကံဳဖူးတဲ့ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ မနာလုိ သ၀န္တုိမူေနနဲ့ သူတို့ရဲ့စိတ္ထဲမွာ ျပည့္ေနတာကုိ ကြ်န္ေတာ္ျမင္ရလုိ့ပါ.. ဆင္းရဲတဲ့သူက ခ်မ္းသာတဲ့သူကုိ မနာလုိ၊ လူတေယာက္ အဆင္ေျပေနရင္ က်န္တဲ့လူေတြက မနာလုိနဲ့ စုံလုိ့ပါပဲဗ်ာ..ကြ်န္ေတာ္လည္း လူသားေတြထဲက လူသားတေယာက္ျဖစ္ေနေတာ့ ဒီသ၀န္တုိမႈ ၊ မနာလုိမႈ ေတြ ရွိပါတယ္….

တခါတေလကေတာ့လည္း တကုိယ္ေကာင္းဆန္လုိက္တာ တပါးသူဘယ္ေလာက္ ဒုကၡေရာက္ သြားမလဲ ဘာျဖစ္သြားမလဲ မၾကည့္ဘူး..တေယာက္ေကာင္းစားဖို့ပဲ ၾကည့္ေနၾကတယ္ဗ်ာ… ဒါေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္တို့ ျမန္မာလူၾကီးေတြက ဆုိရုိးစကားေတြ လက္ဆင့္ကမ္းခဲ့ ၾကတာနဲ့တူတယ္.. စိန္ခဲ။ေရႊခဲထက္ကုိ ခြဲရတာ လြယ္ခ်င္လြယ္မယ္… လူရဲ့စိတ္ကေတာ့ အကဲခတ္ရေတာ့ ေတာ္ေတာ္ခက္တယ္တဲ့ေလ.. အဲဒီလုိလူစားမ်ိဳးကုိ ကြ်န္ေတာ္ရဲ့ ဘ၀တစ္ဆစ္ခ်ိဳးမွာ ေတြ့ခဲ့ရပါတယ္…ေျပာလုိက္ရင္ ေလကမိုးေလာက္ၾကီးျပီး တကယ္လုပ္ ရင္ေတာ့တျခားစီပါပဲ.. အဲဒီလုိလူမ်ိဳးနဲ့ ေတြ့ခဲ့ရသလုိပဲ ဆရာေကာင္းေတြ၊ သူငယ္ခ်င္းေကာင္း ေတြနဲ့လည္း ေတြ့ခဲ့ရပါတယ္.. ကြ်န္ေတာ္ဆယ္တန္းေအာင္လုိ့ ရန္ကုန္ကုိေရာက္လာေတာ့ ဘာလုပ္လုိ့ လုပ္ရမလဲ မသိျဖစ္ေနတာေပါ့.. ဆယ္တ္န္းေအာင္ျပီးတဲ့ လူတုိင္းရဲ့ရင္ထဲမွာ အနဲ၊အမ်ားဆုိသလုိ ကိုယ္စီရည္မွန္းခ်က္ေလးေတြ ရွိၾကပါတယ္.. အဲဒီအခ်ိန္ကေတာ့ ဆရာေဖျမင့္တုိ့လုိ တက္က်မ္းေရးတဲ့ဆရာ့ စာအုပ္ေလးေတြ ကကုိယ္အတြက္ေရးေပး လုိက္သလုိပါပဲ.. ငါဒီလုိၾကိဳးစားရင္ ဒီလုိျဖစ္မယ္ေပါ့.. စိတ္ကူးေလးေတြကုိယ္စီနဲ့ေပါ့ဗ်ာ… တစ္ကယ္လည္းေပ်ာ္ရႊင္စရာ အတိနဲ့ပါပဲ.. အဲစကားေတြလမ္းလြဲ ကုန္ပါျပီဗ်ာ.. ကြ်န္ေတာ္ ေျပာခ်င္တဲ့ ဘက္ကုိ ျပန္လွည့္လုိက္ဦးမယ္ေနာ္…အဲဒီလုိ တက္က်မ္းေတြနဲ့ နပန္းလုံးေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ္ဘ၀ကုိ အလွည့္အေျပာင္း ျဖစ္ေစမဲ့ ပညာရပ္တခုကုိ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ့ ဦးေလးက တက္ခုိင္းပါတယ္.. အဲဒါကေတာ့ Computer ဆုိတဲ့ ပညာရပ္ပါပဲ.. တကယ္တမ္း Computer ဆုိတာ ဆယ္တန္းေအာင္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ဘာဆုိဘာမွ မသိေသးတဲ့ အခ်ိန္ေပါ့.. အားလုံးသိတဲအတုိင္း ကြ်န္ေတာ္တုိ့ ေက်ာင္းေတြမွာ သင္ေပးတဲ့ Computer ဆုိတာကလဲ စာေတာ္တဲ့သူေတြသာ အသံုးျပဳရတာ မ်ားတာေလး.. ကြ်န္ေတာ္က စာမေတာ္ေတာ့ မထိေတြ့ရပါဘူးဗ်ာ….ဒီလုိနဲ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း Computer ဆုိတဲ့အရာၾကီးကုိ စျပီးထိေတြ့ျပီး ရူးေတာ့့တာေပါ့ဗ်ာ... တကယ္ေတာ့ Computer Field ဆုိတာက လုိက္လုိ့မကုန္တဲ့ ပညာရပ္တစ္ခုပါဗ်ာ..ဘာနဲ့တူသလဲဆုိေတာ့ မဆုံးနုိင္တဲ့ လမ္းတခုကုိ ခရီးသြားေနတာနဲ့ တူတယ္ဗ်.. ကုိယ္က ေမာလုိ့ခဏနားလုိက္တာနဲ့ ကုိယ္ကုိ့ ေက်ာ္တက္သြားမဲ့ သူကအမ်ားၾကီးေလ.. အဲဒီ Computer သင္တန္းမွာ ကြ်န္ေတာ္ ေလးစားရတဲ့ ကြ်န္ေတာ္ရဲ့ ဆရာနဲ့ စျပီးေတြ့ပါတယ္.. ကြ်န္ေတာ့္ ဆရာက က်ေနာ့္ကုိ ေတာ္ေတာ္ေလး ခင္ပါတယ္. ဒီလုိနဲ့ ဆရာ၊ဆရာမေတြ သင္ေပးတဲ့ Computer ဆုိတဲ့ ပညာကုိ ကြ်န္ေတာ္စိတ္၀င္တစားနဲ့ သင္ျဖစ္ပါေတာ့တယ္.. ဆရာ၊ဆရာမေတြရဲ့ ပံ့ပုိးမူေတြက တဆင့္ ကြ်န္ေတာ္ အစမ္းခန့္ ဆရာတေယာက္အျဖစ္နဲ့ အလုပ္စ လုပ္ရပါတယ္.အဲဒီအလုပ္က အရရမ္းေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္.. အားလုံးက ကြ်န္ေတာ္ကုိ ညီအစ္ကုိတစ္ေယာက္လုိ မသိတာေတြရွိရင္ သင္ၾကားျပသေပးပါတယ္.. ကြ်န္ေတာ္ရဲ့ ေက်းဇူးရွင္ ဆရာေတြ ကေတာ့ ဆရာ ျမတ္မင္းဦး နဲ့ ကုိတင္ဦး ျဖစ္ပါတယ္.. တျခားဆရာေတြလည္း အမ်ားၾကီးရွိပါေသးတယ္. ကုိလင္းထြန္းေအာင္၊ ကုိဇာနည္၊ ကုိနုိင္လင္း၊ ကုိတင္ကုိ စတ