ဟုိအလြန္ေ၀းကြာတဲ့ ေတာင္ေပၚျမိဳ ့ေလးကေန ကြ်န္ေတာ္ ရန္ကုန္ဆုိတဲ့ လူေတြထူထပ္ျပီး ရႈုပ္ရွပ္ခပ္ေနတဲ့ျမိဳ ့ၾကီးကုိ ပထမဆုံး ဘ၀ရဲ့ေျခလွမ္း အေနနဲ့ေရာက္ရွိခဲ့ပါတယ္။ ပထမဆုံး အိမ္ကုိ အၾကာၾကီးခြဲခြာရမယ္ဆုိတဲ့ အသိက လူကုိအေတာ္ကုိတုန္လႈပ္ေစပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဘ၀ဆုိတဲ့အရာၾကီးကုိ အရြယ္ေရာက္တဲ့ လူတုိင္းၾကံဳေတြ ့ၾကရမွာပဲ ဆုိတဲ့အသိ ကေလးက ကြ်န္ေတာ္ကုိ အခိုက္အတန္ ့ေတာ့ အားတက္ေစပါတယ္။ သြားခါနီး အေမအဓိက မွာတာ ကေတာ့ သား ဟိုမွာ ကုိယ့္ ကုိ ကုိ ဂရုစုိက္ပါတ့ဲ။ အစစ အရာရာ စဥ္းစားျပီးမွ လုပ္ပါတဲ့။ အေမ့ရဲ ့ မ်က္၀န္းထဲ္မွာေတာ့ ရစ္၀ဲေနတဲ့ မ်က္ရည္စေလးေတြ ကြ်န္ေတာ္ေတြ ့ေနရတယ္။ ဒီလုိနဲ့ရန္ကုန္ဆုိတဲ့ျမိဳ့ၾကီးကုိေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ေရာက္စကေတာ့ရင္ထဲမွာအေပ်ာ္ၾကီး ေပ်ာ္ေနတာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ၃ လေလာက္ေနေတာ့ ကုိရဲ့ျမိဳ့ေလးကုိအရမ္းသတိရမိတယ္။ လူတုိင္းၾကဳံဖူးၾကပါလိမ့္မယ္။တကယ္ေတာ့ ရန္ကုန္ဆုိတဲ့ျမိဳ့ၾကီးက ကြ်န္ေတာ္တုိ့လုိ အေ၀းသင္ တကၠသိုလ္တက္မဲ့ လူေတြအတြက္ေတာ့ေပ်ာ္စရာ ဘာမွမရွိပါဘူးဗ်ာ။ တကၠသိုလ္ဆိုတာကေလ အားလုံးသိတဲ့အတုိင္း ျမိဳ့ရဲ့ အျပင္မွာဆုိေတာ့ ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသားေတြ အတြက္ဘာေပ်ာ္စရာရွိမွာလဲဗ်ာ။ လူသူမရွိ ေခ်ာက္ခ်ားစရာအသိ နဲ့ ျပည့္ေနတဲ့ တကၠသိုလ္ၾကီးပါ။ ဒီလုိနဲ့ပဲ စာေပးစာယူတက္ရင္နဲ့ ကုိ၀ါသနာပါတဲ့ Computer သင္တန္းေတြကုိပဲ တက္ျဖစ္ပါေတာ့တယ္။ စာေပးစာယူဆုိတာကလဲ အားလုံးသိတဲ့ အတုိင္း စာေမးပြဲေျဖခါနီးမွ ဆရာ၊ဆရာမေတြဆီ ေျပးကပ္ၾကရတဲ့ ကြ်န္ေတာ္တုိ့ ႏုိင္ငံရဲ့ ေခတ္မီတုိးတက္ေသာ ပညာေရးလမ္းစဥ္ မ်ားထဲက ၁ ခုလားေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း အေသအခ်ာ မသိပါဘူးဗ်ာ.. ဒီလုိနဲ့ ဘြဲ့ရသြားတဲ့လူေတြလည္း မနဲေတာ့ပါဘူး ကြ်န္ေတာ္အပါအ၀င္ေပါ့ ……..ဒီလုိနဲ့ပဲ ကြ်န္ေတာ္တုိ့ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား ဘ၀ေတြကုိ ကုန္ဆုံးေစခဲ့ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တုိ့ တိုင္းျပည္အေနအထားအရ လည္း အလုပ္ လုပ္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္က သူရဲ့ရတဲ့လစာဟာ သူေတာင္ျပန္သုံးလုိ့မေလာက္ဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္လည္း မိသားစု တုိင္းမွာ ရွိတဲ့လူတုိင္းက အလုပ္ လုပ္မွ ကိုယ္ရဲ့ပါးစပ္ေပါက္တစ္ေပါက္ကုိ ကုိယ္တုိင္တာ၀န္ယူနုိင္မွာ မဟုတ္လား။ အေၾကာင္းမ်ိဳးစုံ လုိ့ ဒုကၡေတြလည္းစံုလုိ့ ကုိယ္အတြက္ ဘယ္လုိမွ မတုိးတက္ႏုိင္ ဘူးလုိ့ ယူစလုိ့ စင္ကာပူဆုိတဲ့ ႏုိင္ငံေလးကုိ ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။